روزگار جوانی در سال 1925؛ خاطرات یک جوان پاریسی در عصر طلایی

جستجوی کار و رویای استقلال مالی

پیدا کردن کار در پاریسِ سال 1925، بیشتر از آنکه به تخصص بستگی داشته باشد، به سرعت عمل در خواندن نیازمندی‌های روزنامه «لو فیگارو» (Le Figaro) مربوط است. من هر روز صبح زود به کافه محله می‌روم تا اولین کسی باشم که آگهی‌های استخدام حسابدار برای شرکت‌های واردات و صادرات را بررسی می‌کند. روش کار من ساده است؛ نامه‌ای دست‌نویس با خطی خوش تهیه می‌کنم و حضوری به دفتر شرکت‌ها می‌روم تا مدیران را با اعتمادبه‌نفس خود تحت تاثیر قرار دهم.

کار ایده‌آل من، سرپرستی بخش مالی در یک شرکت عطرسازی یا کارخانه تولید اتومبیل است که بتوانم ماهانه حدود 1200 فرانک درآمد داشته باشم. من دوست دارم روزی 8 ساعت کار کنم، از ساعت 9 صبح تا 5 عصر، تا زمان کافی برای قدم زدن در بلوارهای پاریس داشته باشم. این میزان حقوق برای یک جوان مجرد مثل من، پادشاهی محسوب می‌شود و اجازه می‌دهد اتاقی مستقل در محله «مون‌پارناس» (Montparnasse) اجاره کنم.

مد و پوشش؛ ظرافت در عصر مدرن

لباس برای من و هم‌نسلانم نماد شخصیت است و من ترجیح می‌دهم همیشه با کت‌وشلوارهای پشمی با برش‌های مستقیم و شلوارهای «آکسفورد» (Oxford bags) پهن دیده شوم. کلاه شاپو یا «فدورا» (Fedora) بخش جدایی‌ناپذیر پوشش من است که بدون آن احساس برهنگی می‌کنم. حتی وقتی برای یک پیاده‌روی ساده بیرون می‌روم، جلیقه و کراوات ابریشمی را فراموش نمی‌کنم چون در این سال‌ها، ظاهر شما تعیین‌کننده اعتبارتان در نگاه اول است.

روزنامه‌ها و تیترهای داغ سال

من به طور منظم مجله «ووگ» (Vogue) را برای دنبال کردن هنر و روزنامه «پتی پاریسین» (Le Petit Parisien) را برای اخبار روزانه ورق می‌زنم. آخرین تیتری که حسابی من را سر ذوق آورد، مربوط به افتتاح «نمایشگاه بین‌المللی هنرهای تزئینی» (Exposition Internationale des Arts Décoratifs) در پاریس بود. این نمایشگاه دقیقاً همان جایی است که سبک «آرت دکو» (Art Deco) به جهان معرفی شد و من معتقدم این سبک معماری، آینده شهرهای ما را خواهد ساخت.

راستش را بخواهید، گاهی هم یواشکی ستون حوادث را می‌خوانم تا از ماجراهای جنایی شهر باخبر شوم، چون شنیدن درباره دزدی‌های جسورانه از بانک‌ها هیجان خاصی دارد. دنیا به شدت در حال سیاسی شدن است اما من ترجیح می‌دهم بیشتر درباره اکتشافات علمی و باستان‌شناسی، مثل خبرهای مربوط به مقبره توت‌عنخ‌آمون که هنوز داغ است، مطالعه کنم.

زنگ تفریح: وقتی رادیو جادو می‌کند!

دیروز همسایه پیرم را دیدم که با وحشت از خانه‌اش بیرون دوید چون فکر می‌کرد مردی کوچک داخل جعبه رادیوی جدیدش گیر کرده و دارد آواز می‌خواند! مجبور شدم نیم ساعت برایش توضیح بدهم که این‌ها امواج الکترومغناطیسی هستند و کسی در آن جعبه چوبی زندانی نشده است. آخر سر هم با شک و تردید نگاهم کرد و گفت: «ژولین، تو جوانی و زود گول می‌خوری، من صدای نفس کشیدنش را شنیدم!»

عشق، ازدواج و رویای خانواده

درباره ازدواج، من کمی سنتی فکر می‌کنم اما دختری را می‌پسندم که مثل «فلاپرها» (Flappers) مستقل و جسور باشد. دوست دارم همسرم موهای کوتاه مدل «بابی» (Bob cut) داشته باشد و بتواند درباره ادبیات و سیاست با من بحث کند، نه اینکه فقط به خانه‌داری فکر کند. ما در عصری هستیم که زنان حق رای می‌خواهند و من این قدرت را تحسین می‌کنم.

فکر می‌کنم حوالی سی‌سالگی زمان مناسبی برای تشکیل خانواده باشد و داشتن دو فرزند، یک پسر و یک دختر، برایم ایده‌آل است. دلم می‌خواهد به قدری ثروتمند باشم که آن‌ها را به بهترین مدارس بفرستم و با هم به سفرهای دور دنیا برویم. در حال حاضر، قلبم برای دختری به نام کلر می‌تپد که در یک کتاب‌فروشی کوچک کار می‌کند و لبخندش از تمام چراغ‌های خیابان شانزلیزه درخشان‌تر است.

موسیقی و جاز؛ نبض تپنده شب‌های پاریس

امسال جاز (Jazz) همه جا را تسخیر کرده است و من نمی‌توانم بدون شنیدن صدای شیپور «لویی آرمسترانگ» (Louis Armstrong) شب را به صبح برسانم. رقص «چارلستون» (Charleston) در باشگاه‌های شبانه به راه افتاده و تماشای آدم‌هایی که با این ریتم تند تکان می‌خورند، واقعاً لذت‌بخش است. موسیقی برای من راهی برای فراموش کردن تلخی‌های جنگ بزرگی است که چند سال پیش تمام شد.

سینمای صامت و جادوی پرده نقره‌ای

رفتن به سینما در سال 1925 یکی از بزرگترین تفریحات من است و امسال فیلم «جویندگان طلا» (The Gold Rush) از چارلی چاپلین شاهکار بود. تماشای راه رفتن مضحک چاپلین روی پرده سینما، تمام غم‌های هفته را از یادم می‌برد. همچنین فیلم «شبح اپرا» (The Phantom of the Opera) با بازی لون چینی واقعاً لرزه بر اندامم انداخت، اگرچه می‌دانستم همه این‌ها گریم و جلوه‌های ویژه است.

گاهی فکر می‌کنم آیا روزی خواهد رسید که بازیگران در فیلم‌ها واقعاً حرف بزنند؟ تصورش سخت است که صدا و تصویر با هم هماهنگ شوند، اما با این سرعتی که علم پیش می‌رود، هیچ چیز بعید نیست. سینما برای من پنجره‌ای به سوی دنیاهای نادیده است و هر بار که از سالن تاریک بیرون می‌آیم، احساس می‌کنم آدم دیگری شده‌ام.

کتاب‌های تازه و تحولات ادبی

امسال یک کتاب عجیب و خیره‌کننده منتشر شد که همه در کافه‌ها درباره‌اش حرف می‌زنند: «گتسبی بزرگ» (The Great Gatsby) اثر اسکات فیتزجرالد. اگرچه داستان در آمریکا می‌گذرد، اما حس و حال آن مهمانی‌های باشکوه و پوچی پس از آن، برای ما در پاریس هم کاملاً قابل درک است. من همچنین مشغول خواندن آثار «ویرجینیا وولف» هستم که با سبک جریان سیال ذهن، لایه‌های عمیق‌تری از روان انسان را به من نشان می‌دهد.

زنگ تفریح: آرزوی پرواز با ماشین!

پسرخاله‌ام ادعا می‌کند که تا ده سال دیگر، اتومبیل‌ها بال در می‌آورند و ما به جای خیابان، از روی سقف خانه‌ها پرواز خواهیم کرد. او حتی یک نقشه خنده‌دار کشیده که چطور باید باک بنزین را به موتور هواپیما وصل کرد. وقتی به او گفتم همین که فعلاً در گل‌ولای خیابان گیر نکنیم هنر کرده‌ایم، با عصبانیت گفت: «تو هیچ بویی از تکنولوژی نبرده‌ای ژولین!» فکر کنم باید کمتر مجلات علمی-تخیلی بخواند.

سفرهای امسال؛ از حومه شهر تا مرزها

تابستان امسال با قطار سریع‌السیر به سواحل «نیس» (Nice) رفتم و برای اولین بار دریای مدیترانه را از نزدیک دیدم. سفر با قطار در این سال‌ها بسیار مجلل شده و تماشای مناظر فرانسه از پشت پنجره‌های بزرگ واگن، تجربه‌ای است که هرگز فراموش نمی‌کنم. در ساحل، مردم با لباس‌های شنای جدیدشان که بسیار جسورانه‌تر از قبل شده، مشغول تفریح بودند و این نشان‌دهنده آزادی‌های جدیدی است که به دست آورده‌ایم.

همچنین سفری کوتاه به دهکده پدری‌ام در نزدیکی «لیون» داشتم تا به خانواده سر بزنم و کمی از هیاهوی پاریس دور شوم. تضاد بین آرامش روستا و سرعت زندگی در پایتخت برایم تکان‌دهنده بود؛ آنجا هنوز زمان به کندی می‌گذرد. این سفرها به من یادآوری می‌کنند که دنیا بسیار بزرگتر از دفتر کار و کافه‌های محله من است و باید برای دیدن تمام گوشه‌های آن تلاش کنم.

تحولات سیاسی و سایه آینده

اوضاع سیاسی اروپا کمی پیچیده است؛ «پیمان لوکارنو» (Locarno Treaties) امسال امضا شد و همه امیدوارند که صلح پایدار بماند. من شخصاً از سیاست دوری می‌کنم اما نمی‌توانم نگران رشد گروه‌های افراطی در آلمان و ایتالیا نباشم. اخبار مربوط به «موسولینی» در روزنامه‌ها نگران‌کننده است و گاهی فکر می‌کنم آیا این آرامشِ قبل از طوفان دیگری است یا خیر؟

امیدوارم سیاستمداران به جای جنگ، به فکر تجارت و پیشرفت باشند چون نسل من تحمل یک ویرانی دیگر را ندارد. اگر صلح برقرار بماند، من می‌توانم تا ده سال دیگر صاحب یک تجارت مستقل شوم و در رفاه کامل زندگی کنم. آینده برای من ترکیبی از بیم و امید است؛ بیم از تکرار تاریخ و امید به معجزات تکنولوژی و خرد انسانی.

تکنولوژی ارتباطی و حمل‌ونقل

ارتباطات من هنوز به نامه‌های کاغذی با تمبرهای رنگارنگ و گاهی تلگراف برای موارد فوری محدود می‌شود. در محله ما چند تلفن سکه‌ای وجود دارد، اما صف‌های طولانی و صدای خش‌خش زیاد باعث می‌شود ترجیح بدهم حضوری به دیدن دوستانم بروم. استفاده از تلفن هنوز یک کالای لوکس محسوب می‌شود و برای نصب آن در خانه باید ماه‌ها در نوبت ماند و هزینه گزافی پرداخت کرد.

برای جابه‌جایی در پاریس، من عاشق سوار شدن به مترو هستم که با ایستگاه‌های زیبای آرت‌نوو تزیین شده است. آرزوی بزرگ من خرید یک اتومبیل «سیتروئن» (Citroën) مدل تیپ C است تا بتوانم آخر هفته‌ها با کلر به خارج از شهر بروم. هنوز درشکه در خیابان‌ها دیده می‌شود، اما بوی بنزین و صدای موتورهای درون‌سوز، خبر از پایان عصر اسب‌ها و آغاز عصر سرعت می‌دهند.

بهداشت و سرگرمی‌های خانگی

دغدغه اصلی بهداشتی امسال، شیوع بیماری‌های تنفسی و سل است که هنوز قربانی می‌گیرد و من سعی می‌کنم همیشه پنجره‌ها را باز بگذارم تا هوای تازه در اتاق جریان داشته باشد. درباره سلامت روان هم چیزهای جدیدی از «زیگموند فروید» می‌شنویم که بسیار بحث‌برانگیز است و مردم کم‌کم می‌فهمند که روح هم مثل جسم نیاز به مراقبت دارد. بهداشت عمومی بهتر شده، اما هنوز از هر عطسه‌ای در واگن مترو می‌ترسیم.

شب‌ها در خانه، رادیو تنها مونس من است و با دقت به اخبار یا اجرای زنده‌ی ارکسترها گوش می‌دهم. گاهی هم با گرامافون (Gramophone) صفحه‌های جدید جاز را پخش می‌کنم و سعی می‌کنم گام‌های رقص چارلستون را تمرین کنم. خانه‌های ما هنوز به اندازه هتل‌های بزرگ مجهز نیستند، اما وجود الکتریسیته و رادیو، شب‌های طولانی زمستان را برای ما بسیار دلپذیرتر از نسل‌های قبلی کرده است.

جمع‌بندی نهایی

سال 1925 برای من، ژولین برنارد، سالی مملو از تضادهای دلنشین میان سنت و مدرنیته بود. ما در دورانی زندگی کردیم که صدای موتورهای بنزینی جایگزین سم اسب‌ها شد و موسیقی جاز، دیوارهای بلند محافظه‌کاری را فروریخت. این سال نه تنها زمان پیشرفت‌های خیره‌کننده در هنر و تکنولوژی، بلکه عصر رویاپردازی برای صلح و رفاه پس از سال‌های تیره جنگ بود. اگرچه چالش‌های بهداشتی و سیاسی همچنان سایه خود را بر سر ما حفظ کرده بودند، اما شور جوانی و کنجکاوی برای کشف نادیده‌ها، انگیزه‌ای بی‌پایان برای حرکت به سمت آینده می‌بخشید. بازخوانی این خاطرات نشان می‌دهد که انسانیت همیشه راهی برای درخشش در دل تغییرات بزرگ پیدا می‌کند.

شما در کدام سال متولد شده‌اید؟

اگر می‌توانستید با ماشین زمان به سال 1925 سفر کنید، اولین چیزی که دوست داشتید از نزدیک ببینید چه بود؟ یک مهمانی جاز در پاریس یا اولین اکران فیلم چاپلین؟ نظرات و تخیلات خود را در بخش دیدگاه‌ها با ما به اشتراک بگذارید تا با هم در تاریخ سفر کنیم.