یک پزشک

تصور کنید که پیش‌یبنی زلزله ممکن بود، در این صورت هر سال جلوی مرگ هزاران نفر گرفته می‌شد. جمع‌آوری اطلاعات از لرزه‌های زمین، برای دانشمندان زلزله بسیار مهم است.

رویای آینده «الیزابت کاکرن» که دکترای ژئوفیزیک و فیزیک فضایی را از UCLA دارده، ممکن است اینگونه باشد: جهانی که در آن هر کامپیوتر شخصی، یک لرزه‌سنج هم هست!

بها دادن به ایده‌هایی که به صورت آنی به ذهن ما می‌آیند و تلاش برای عملی کرد آنها بسیار اهمیت دارد. خانم کاکرن هم روزی به صورت تصادفی یک برنامه تفریحی به نام Seismac را روی مک‌بوک دوستش دید. این برنامه با کمک شتاب‌سنج داخلی مک‌بوک، نموداری از لرزه‌ها و تکان‌های وارد شده به دستگاه را رسم می‌کند و به شیوه جالبی در اختیار کاربر کامپیوتر قرار می‌دهد. این لرزه‌ها و تکان‌ها ممکن است هر چیزی باشند: از ضرب گرفتن شخص روی میزی که مک‌بوک روی آن قرار داده شده تا حرکات سینه کاربر وقتی مک‌بوک را در حالت درازکش روی سینه قرار داده و البته زلزله!

می‌دانید که گوشی‌های موبایلی مثل آیفون و بعضی از مدل‌های نوکیا، شتاب‌سنج داخلی دارند، این شتاب‌سنج وقتی گوشی از حالت عمودی به افقی یا برعکس درمی‌آید، تغییر را حس می‌کنند و به تناسب آن، تصویر نمایش داده شده روی نمایشگر موبایل را افقی و عمودی می‌کنند. همچنین کنترل «وی» نینتندو هم به کمک همین شتاب‌سنج و حس کردن حرکت دست گیمر، کنترل را مبدل به یک راکت تنیس مجازی می‌کند.

اما به کمک شتاب‌سنج‌های کامپیوترهای شخصی و برنامه‌های مناسب، می‌توان شبکه‌ای از کامپیوترها را ره‌اندازی کرد که اطلاعات  لرزه‌های متعاقب زلزله‌ها را گردآوری کنند. این شیوه ارزان و در عین حال ارزشمند می‌تواند اطلاعات اضافی در اختیار دانشمندان قرار بدهد و به آنها کمک کند یک سامانه اخطار زودهنگام زلزله ایجاد کنند.

خانم کاکرن هم مدتی است، تلاش خود را در این جهت متمرکز کرده است، چنین کاری برای وی که مدتهاست کارهای دشواری مانند نصب لرزه‌سنج در عمق زمین انجام می‌دهد، آنقدرها هم دشوار نیست.

بعضی از لپ‌تاپ‌های جدید خودشان به صورت توکار شتاب‌سنج دارند، آنهایی را هم که شتاب‌سنج ندارند، می‌توان با پنجاه دلار مجهز به شتاب‌سنج بیرونی کرد که با یک کابل USB به دستگاه متصل شوند.

تلاش‌های خانم کاکرن ثمر داده است و او به کمک همکارش، برنامه مورد نیاز را نوشتند، آنها طرح خود را «جویندگان زلزله» نامگذاری کرده‌اند. یک هزار نفر در گام اول در این طرح شرکت کردند، آنها قصد دارند تعداد اعضای شبکه آماتوری خود را به ده هزار نفر برسانند و کل ایالت کالیفرنیا را پوشش دهند.

وقتی زلزله‌ای رخ می‌دهد، نخست کامپیوترهای نزدیک به مرکز زلزله لرزش‌ها را ثبت می‌کنند و به مرکز دیتا منتقل می‌کنند. اگر زلزله بزرگی به وقوع پپیوندد، این سیستم می‌تواند به سرعت به کامپیوترهای دور از مرکز زلزله، چند ثانیه قبل از رسیدن موج زلزله اطلاع بدهد، گرچه امواج شوک زلزله بسیار سریع حرکت می‌کنند، اما سرعت سیگنال‌های الکترونیک بیشتر است، چنین اخطاری می‌تواند به مقامات مسئول فرصت کافی برای بستن خطوط انتقال گاز و آب، متوقف کردن قطارها و آماده کردن ایستگاه‌های آتش نشانی را بدهد.

سیستم آماتوری ثبت زلزله او ممکن است به درد جاهایی بخورد که سیستم لرزه سنج معمول در آنها نصب نشده است، مثلا تاجیکستان و قزاقستان.

در طی مدتی که شبکه «جویندگان زلزله» راه افتاده است، گاهی اطلاعاتی از جاهایی دورافتاده به آنها می‌رسد مثلا آنها مدت شش ماه اطلاعاتی از قطب جنوب می‌گرفتند، آنها حدس می‌زنند که دانشمندی در این شش ماه در آن منطقه سکنی گزیده بود.

در این نقشه، کامپیوترهایی که به برنامه جویندگان زلزله پیوسته‌اند، دیده می‌شود

این هفته خانم کاکران و لارنس دو دانشجو را به شیلی، جایی که به تازگی زلزله بزرگی در آن رخ داد، فرستادند تا ۵۰ کامپیوتر را مجهز به لرزه‌سنج کنند.

بد نیست به سایت «جویندگان زلزله» سر بزنید و اگر لپ‌تاپی دارید که شتاب‌سنج داخلی دارد، برنامه لازم را نصب کنید.

منبع: لوس آنجلس تایمز

استادهای دانشگاهی که این روزها سر کلاس درس می‌روند و مشغول سخنرانی می‌شوند با تعداد زیادی دانشجو مواجه می‌شوند که توجه و تمرکز زیادی دارند … البته به لپ‌تاپ‌هایشان!

در یوتیوب ویدئویی وجود دارد که دیدنش را به شما توصیه می‌کند، این ویدئو نشان می‌دهد که وقتی یک استاد واقعا از دست دانشجوهای لپ‌تاپ به دست عصبانی شود، چه‌ها که نمی‌تواند بکند، به خصوص وقتی ابزارهای لازم را در اختیار داشته باشد!

در تدریس به شیوه سخنرانی، یک نفر باید صحبت کند و اطلاعات بدهد و بقیه باید سراپا گوش باشند، با این شیوه تفکر، لپ‌تاپ‌ها فقط ابزارهایی برای حواس‌پرتی هستند.

تازه وقتی سر و کله آی‌پد هم پیدا شود، قضیه بدتر شود، آنها مصطح و نازک هستند و شاید استاد اصلا متوجه نشود که دانشجوهایش حین تدریس مشغول کار با آنها هستند. از انجا که آی‌پد ارزان است و کار با آن مفرح است، شاید مورد استقبال تعدادی از دانشجویان قرار بگیرد.

بعضی از اساتید عقیده دارند که لپ‌تاپ و تدریس در کلاس به صورت پایه‌ای ناسازگار هستند، بنابراین با ممنوع کردن ورود لپ‌تاپ به کلاس درس کار خود را آسان می‌کنند. در مقابل این عقیده، اما، عقیده مدرن‌تر و جالبی وجود دارد: چرا لپ‌تاپ‌ها را آزاد نکنیم و تدریس به شیوه سنتی سخنرانی را ممنوع نکنیم؟!

واقعیت این است که بسیاری از دانشجوها گرچه وانمود می‌کنند، در حال یادداشت برداشتن از حرف‌های استاد هستند، اما در واقع مشغول گیم، چت در فیس‌بوک یا جستجوی ویدئوهای جالب در اینترنت هستند!

مطلب دیگر این است که بسیاری از اساتیدی که آوردن لپ‌تاپ را سر کلاسشان آزاد می‌گذارند، هنگام تدریس عملا خود را در حال تدریس در برابر تعدادی لپ تاپ می‌بینند و این موضوع باعث دلسردی‌شان می‌شود.

اما در مقابل دانشجویانی هستند که واقعا استفاده درسی بسیار جالبی از لپ‌تاپ‌هایشان می‌کنند، آنها با استفاده از نرم افزارهایی مثل OneNote یا Evernote یادداشت برمی‌دارند، سخنرانی‌ها را ضبط می‌کنند و اطلاعات اضافی را به آنها ملحق می‌کنند.

مثلا پسر نویسنده منبع این مقاله، با استفاده از آی‌فون خود سخنرانی‌ها را ضبط می‌کند، از روی بورد، عکس برمی‌دارد و با Evernote یادداشت برمی‌دارد. مانند بسیار از دانشجوهای جوان دیگر، سرعت تایپ او از سرعت نوشتنش بیشتر است. او یادداشت‌هایش را به طرز جالبی به قطعات صوتی ضبط‌شده و تصاویر پیوست می‌کند و به این ترتیب یاداشت‌های با ارزش افزوده می‌سازد. به این ترتیب درس خواندن و آماده شدن برای امتحانات برای او ساده‌تر می‌شود.

البته مشخص است که کیفیت تدریس‌ها و سخنرانی‌ها در غرب هم مانند ایران، طیف گسترده‌ای دارند. شرکت در بعضی از کلاس‌ها به جز اتلاف وقت، سودی در بر ندارد، اساتید در این کلاس‌ها با لحنی یکتواخت مطالبی را تکرار می‌کنند که می‌توان مطلب با کیفیت بهتر را به سادگی در اینترنت پیدا کرد. بنابراین دانشجویی که سر این کلاس‌ها از لپ‌تاپش استفاده بهینه می‌کند، مثلا سایر درس‌هایش را مرور می‌کند یا کارهایی را که در نظر داشت در اوقات فراغت انجام دهد، به پایان می‌رساند، نباید عذاب وجدان چندانی داشته باشد! اما کلاس‌هایی هم هستند که ارزش توجه و ضبط شدن صوتی تصویری و یادداشت‌برداری دارند و خوب نیست آدم نکته‌ای از آنها را جا بیندازد.

پیدا کردن سریع محتوای مرتبط با سخنرانی از اینترنت هم می‌تواند چیز جالبی باشد، به خصوص این کار در حین بحث‌ها به کار می‌‌آید.

بنابراین به نظر می‌رسد محروم کردن یک دانشجوی ساعی از آوردن موبایل و لپ‌تاپ سر کلاس، باعث یادگیری کمتر او می‌شود و او را وادار می‌کند بعد از رفتن به خانه ساعاتی را صرف این عقب‌افتادگی کند. به علاوه داشتن یک آرشیو دیجیتال از یادداشت‌ها و سخنرانی‌های صوتی تصویری هم چیز بسیار جالبی است و دانشجو را قادر می‌سازد، ترم‌های بعدی به راحتی، هر وقت نیاز داشت، مطلبی را مرور کند.

تازه منطقی است تصور کنیم که دانشجویی که سر کلاس استفاده غیردرسی از لپ تاپ می‌کند با محرومیت هم به راه راست هدایت نشود و سر کلاس مشغول خیالبافی، چرت زدن یا صحبت‌های درگوشی شود و تا حد امکان غیبت کند!

چرا لپ‌تاپ‌ها از شیوه تدریس به صورت سخنرانی بهتر هستند؟
بسیاری از کارشناسان عقیده دارند که شیوه‌ سنتی تدریس به صورت سخنرانی به مانند خط تولیدی است که در آن اطلاعات به صورت غیرفعال روی ذهن دانشجوها، سوار می‌شود. کلاس درس باید جای چالش، بحث، مناظره، همکاری و تلاش برای فهم و یافتن پاسخ‌ها باشد.

کلاس درس سنتی، هدفشان آموزش نیست، بلکه مرادشان اعطای مدرک است. در این زمینه می‌توانید متن سخنرانی جالبی را که در کنفرانس TED انجام شده، در اینجا بخوانید.

چیزی که بدیهی به نظر می‌رسد که گریز از انقلاب در آموزش ممکن نیست. مریسا مایر -سخنگوی گوگل- جایی گفته است: «مهم این نیست که شما چه می‌دانید، مهم این است که چه چیزی می‌توانید پیدا کنید.» این چیزی نیست که تنها سخنگوی گوگل برای تبلیغ جستجوگر گوگل گفته باشد، آلبرت اینشتین هم نظری مشابه داشت: «هرگز چیزی را که در کتاب‌ها می‌توانید پیدا کنید، به خاطر نسپارید.»

واقعیت این است که اطلاعات تقریبا همه سخنرانی‌هایی که در کلاس‌های درس انجام می‌شوند، می‌توانند یا در کتاب‌ها در محیط اینترنت پیدا شوند. از این دید که نگاه کنیم، لپ‌تاپ‌ها تدریس سنتی را به چالش می‌طلبند، اما آیا لپ‌تاپ‌ها آموزش را هم به مبارزه دعوت می‌کنند؟ حقیقت این است که لپ تاپ‌ها نه منجر به افت کیفیت آموزش می‌شوند و نه سطح متوسط نمرات را پایین می‌آورند.

بعضی اساتید دانشجویانی را که لپ تاپ سر کلاس می‌آورند را با چشم کسانی که می‌بینند که رغبتی به یاد گرفتن ندارند. اما شاید مشکل این دانشجویان نباشند و مشکل اصلی در اساتیدی باشد که تمایلی به یادگیری ندارند!

بنابراین شاید بهتر باشد به جای ممنوع کردن لپ تاپ ها، تدریس به شیوه سنتی را ممنوع کنیم!

قزل‌آلایی که در تصویر مشاهده می‌کنید، مسلما نه سررشته‌ای از بدن سازی دارد و نه اهتمامی در این ورزش داشته است، دور آمپول هم نمی‌گشته است!

پژوهشگران موفق شده‌اند قزل‌آلای تغییرژنتیکی داده شده‌ای، پرورش دهند که حجم عضلانی بیش از حد معمول دارد. این تحول می‌تواند، صنعت آبزی‌پروی تجاری را رونق بدهد.

«تری بردلی»، استاد آبزی‌پروری دانشگاه رد آیلند، ده سال زمان صرف این طرح کرده است، طرحی که در آن وی روی اثر مهار میوستاتین، تحقیق می‌کرد. میوستاتین پروتئینی است که به وسیله سلول‌های عضلات اسکلتی ساخته می‌شود، وارد خون جاندار می‌شود و رشد عضلانی را کند می‌کند. تعداد فیبرهای عضلانی در پستانداران بعد از تولد، محدود باقی می‌ماند، ولی در ماهی‌ها، با افزایش سن بر تعداد این فیبرها افزوده می‌شود.

در این تحقیق، گروهی از محققان با صرف ۵۰۰ ساعت وقت به تخم‌های ۲۰ هزار قزل‌آلا، انواع مختلف DNA مهارکننده میوستاتین را تزریق کردند. بعد از دو سال، بیشتر این ماهی‌ها، افزایش توده عضلانی را نشان دادند، آنها حتی شکم‌هایی با شش طبقه ماهیچه داشتند که درماهی‌های معمولی غیرمعمول است! به علاوه آنها به مانند بدن‌سازها یک توده عضلانی بر پشت خود داشتند، طوری که به نظر می‌رسید شانه‌های عضلانی هم یافته‌اند!

منبع: gizmag