مشکل یک پزشک با «ملکه همه گوگلرها»!

یک ماه پیش، «تایم» مقاله‌ای نوشته بود با عنوان
When the Patient Is a Googler
یا وقتی یک بیمار گوگلر است
.
(اهل جستجو در گوگل است)

این مقاله به وسیله دکتر اسکات هیگ Scott Haig، استادیار
ارتوپدی دانشگاه کلمبیا نوشته شده بود. او مقاله‌اش را با توصیف «سوزان»، بیماری که
که به نظر می‌رسید هنگام صحبت تلفنی با دکتر هیگ مشغول گوگل کردن این پزشک است،
شروع کرده است.

 haig_1108.jpg

دکتر هیگ این خانم را به سبب اطلاعاتی که از اینترنت به دست
آورده بود، تحقیر کرده بود، فرزندش را یک هیولای کوچک و خود سوزان را به سبب
سؤال‌های زیادی که بعد از مطالعه منابع اینترنتی داشت، یک مزاحم نامید.

سوزان حتی دکتر هیگ را با جستجوهای اینترنتی انتخاب کرده بود،
او اطلاعات خوبی در مورد تحصیلات این پزشک داشت، یک مقاله او را خوانده بود،
وابستگی او را به دانشگاه می‌دانست و می‌دانست او در کجا زندگی می‌کند.

اما مشکل اصلی دکتر هیگ با این بیمار، اطلاعاتش نبود. این روزها
به سادگی می‌شود اطلاعات زیادی را با جستجوی اینترنتی علایم و نشانه‌های بیماری‌ها
به دست آورد. اما آیا هر کسی مهارت و تجربه فهم این اطلاعات را دارد؟

مقاله دکتر هیگ، خشم اشخاصی را که باور داشتند بیماران می‌توانند و
باید خود را به اسلحه دانش مجهز کنند، برانگیخت. یکی از این افراد خانم «مری
شامون»، صاحب یک وبلاگ محبوب در مورد بیماری‌های تیروئید در سایت About.com بود. او
در این وبلاگ نوشت که پزشکانی نظیر دکتر هیگ احساس می‌کنند که از جانب بیمارانی که
اطلاعات زیادی از اینترنت به دست آورده‌اند، تهدید می‌شوند.

دکتر هیگ در آخر مقاله‌اش در تایم نوشت که طبابت بیمار خانم
سوزان را نپذیرفت و او را به پزشک ارتوپد دیگری معرفی کرد.

اما همه پزشکان مثل دکتر هیگ عمل نمی‌کنند، پزشکانی هم مثل دکتر
«وس دیموف» دارنده وبلاگ Clinical Cases and Images هم هستند که بیماران را تشویق
می‌کنند، در مورد بیماری‌شان تحقیق کنند.

این بلاگر پزشک در پستی که در مورد همین مطلب نوشته، لینکی هم
به این پست وبلاگ رسمی گوگل داده است که در آن نوشته شده است که
خود گوگل چندان با استفاده از «گوگل» به عنوان یک فعل موافق نیست. این را می‌دانستید؟

وقتی یک عاشق وب ۲٫۰، دیابت می‌گیرد!

مؤسس وبلاگ خوب read write web ، آقایی به نام
ریچارد مک‌مانوس
است. وی اهل ولینگتون نیوزیلند است. او قبل از به راه انداختن این وبلاگ، پژوهشگر،
تحلیل‌گر و توسعه دهنده محصولات شرکت‌های «سیلیکون ولی» بوده است.

به تازگی پزشکان آقای مک‌مانوس تشخیص دادند که وب مبتلا به
دیابت شده است و به احتمال زیاد دیابت نوع یک دارد.

فکر می‌کنید یک گیک، یک عاشق وب ۲٫۰ و
کسی که در وبلاگش همواره تحلیل‌های متفاوت و دقیقی از تحولات وب دارد، وقتی می‌شنود
مبتلا به دیابت است چه عکس‌العملی نشان می‌دهد؟!

سابقه دیایت در افراد خانواده مک‌مانوس وجود نداشت، به علاوه
علایم دیابت تیپ یک غالبا در سنین پایین‌تری تظاهر پیدا می‌کند و این نوع دیابت در
سن پایین‌تری از سن و سال آقای مک‌مانوس که ظاهر سی سالگی را پشت سر گذاشته، تشخیص
داده می‌شود. پس طبیعی است که او تا حدی غافلگیر شود.

اما پس از این مرحله بدیهی است که شورع می‌کند به جستجوهای همه
جانبه در اینترنت:

- اول او کشف می‌کند که ۲۴۰ میلیون نفر در
سراسر جهان مبتلا به دیابت هستند. پس باید اطلاعات، شبکه‌های اجتماعی و حتی
سرویس‌های اینترنتی زیادی در مورد دیابت وجود داشته باشند.

- مک‌مانوس سپس به مفهوم سلامت ۲٫۰ یا health 2.0
علاقمند می‌شود.
مانند وب ۲٫۰ حرف و حدیث‌های زیادی درباره مفهوم سلامت ۲٫۰ وجود دارد و ابعاد
مختلفی مثل جستجوع جوامع اینترنتی و ابزارهای اینترنتی را فرامی‌گیرد.

جستجو
پزشک آقای مک‌مانوس به اندازه کافی درباره دیابت به او اتوضیح داده بود، مثلا به او
گفته بود که شخصی که دیابت نوع یک دارد باید روزانه چند باز قند خونش را اندازه
بگیرد، چند بار انسولین تزریق کند، میزان دریافت قند را از غذاهاو نوشیدنی‌ها کنرل
کند و مرتب ورزش کند. فعلا درمانی برای دیابت وجود ندارد و او بایستی به طور مرتب
مورد پایش پزشکی قرار بگیرد.

اما او ترجیح می‌دهد خودش در وب در مورد بیماری‌اش جستجو کند:

- نخست، او گوگل کرد و مقاله سایت ویکی‌پدیا
را درباره دیابت شیرین پیدا کرد. او می‌بیند که گرچه برخی در مورد اعتبار مقالات
ویکی‌پیدا شک و تردید دارند ولی این مقاله که از اطلاعات بیش از ۵۰ منبع برای
نوشتنش استفاده شده، حاوی اطلاعات ارزشمندی است.

- سپس او ترجیح داد که از جستجوگرهای تخصصی پزشکی هم استفاده
کند. او از
Helia
استفاده کرد.
Helia یک جستجوگر تخصصی پزشکی است که به
کاربرانش امکانات خوبی می‌دهد. مثلا بعد از جستجوی هر بیماری، گزینه‌هایی برای
جستجوی درمان، پیشگیری، عوامل خطر و راه‌های تشخیص بیماری به ماربر ارائه می‌شود که
کاربر با کلیک بر روی آنها می تواند جستجویش را بر جنبه خاصی از بیماری متمرکز کند.

 helia.png

helia2.gif

- اطلاعات سایت WebMD
هم بد نیستند!

- سپس او از موتور جستجوی «عمودی» Kosmix
لستفاده کرد. با جستجوی کلیدواژه «دیابت» ، او  به صورت
یک جا عکس‌ها، ویدئوها، اخبار ، پرسش و پاسخ‌ها و منابع معتبری را در مورد دیابت
دید.

 kosmix.gif

revolutionhealth،
CognitionSearch،
Healthline و
TauMed هم سایت‌ها و
جستجوگرهای جالبی هستند.

وبلاگ‌ها:
- جستجوهای مک‌مانوس منجر به پیدا کردن یک وبلاگ جالب به نام
diabetesmine هم شد، ولاگی که هر روز پست‌هایی در مورد دیابت و
جنبه‌های مختلفش می‌نویسد.

dlife یک پورتال خوب در مورد دیابت
است.

 dlife_home_logo.gif

شبکه‌های اجتماعی
در فیس‌بوک ۵۰۰ گروه در مورد دیابت وجود دارد.
بزرگ‌ترین آنها ۵۴۷۰ عضو دارد.

- اما Tu Diabetes یک شبکه اجتماعی بسیار
جالب است که با استفاده از سیستم نینگ درست شده، در این شبکه اجتماعی مبتلایان با
دیابت تجارب شخصی خود را با هم مبادله می‌کنند و یکدیگر را در مورد دیابت آموزش
می‌دهند.

ابزارهای اینترنتی
شخصی به نام مارستون آلفرد، که از ۱۵ سال پیش دیابت نوع یک دارد، سایتی به نام
Sugar Stats درست کرده است، این
سایت که نسخه موبایل و حتی توییتری هم دارد! به کاربرانش اجازه می‌دهد سطح قند خون
خود را وارد سایت کنند و آن را در قالب نمودارهای گرافیکی جالب ببینند و این اعداد
را با بقیه به اشتراک بگذارند.

نتیجه‌گیری
پست آقای مک‌مانوس نشان‌دهنده اهمیت وب به عنوان یک منبع اطلاعاتی و یاری‌رساننده
بیماران و خانواده آنها است. کافی است شخصی آشنایی مقدماتی با اینترنت داشته باشد
تا بتواند از اطلاعات وب استفاده کند.

اما در ایران استفاده از اینترنت برای پیدا کردن اطلاعات پزشکی
با چالش‌های زیادی روبرو است:
- نبود سایت‌های استاندارد و معتبر پزشکی درباره بیماری‌ها و سلامت به فارسی.
- کیفیت بد اتصال به اینترنت.
- آشنایی کم کاربران با زیان انگلیسی و یا دست کم واژه‌های مربوط به پزشکی و
بیماری‌ها
- نبود روح جستجوگری و اتکا به شیوه‌های سنتی کسب اطلاعات

به عنوان یک پزشک هر روز از اینترنت برای جستجوی مطالب پرشکی
استفاده می‌کنم. رژیم‌های تازه درمانی برای هلیکوباکتر پیلوری و اطلاعاتی درباره
چند داروی شیمی درمانی تازه‌ترین جستجوهای من در اینترنت بودند. با استفاده از
مطالبی که پیدا کردم توانستم راهنمایی خوبی به خانواده یک بیمار بکنم و عفونت اچ
پیلوری یکی از نزدیکان را به شیوه بهتری درمان کنم.

شما به عنوان یک بیمار، یکی از اعضای خانواده بیمار، یک علاقمند
مطالب حوزه پزشکی و سلامت و یا یک پزشک چگونه از اینترنت استفاده می‌کنید؟

یوتیوب و پزشکی

روز سه‌شنبه ، ۲۴ خرداد ۸۴ بود که سایت جالبی پیدا کردم ، آنقدر
جالب که به عنوان یک وبلاگ‌نویس تازه‌کار بلافاصله در وبلاگ قدیمی‌ام در بلاگر
در موردش نوشتم:

«چند روزی نتوانستم اینجا مطلب بگذارم.خوب الان سیستمم را عوض کرده‌ام و از
دست ارورهای جانفرسا و کندی خسته‌کننده سیستم قبلیم راحت شده‌ام.زندگی گاهی چقدر
زیباست! با ورود فلیکر و جادوی اشتراک عکس توسط این سایت بسیار
خوشحال شدیم ،اما چه می‌شد ، اگر فایلهای ویدیویی خود را هم می توانستیم به اشتراک
بگذاریم. این آرزو توسط این سایت برآورده شده است. بعد از نوشتن این پست می خواهم
تستش کنم.
اینترفیسش که من را تا حدودی به یاد فلیکر می‌اندازد.»

گرچه سایت جالب بود ولی نمی‌شد پیش‌بینی کرد که سایتی که برای
تماشای هر ویدئویش باید کلی وقت صرف کرد و با قطع و وصل‌های مکرر ویدئوها را دید
، ‌به اندازه امروز تأثیرگذار شود.

هر روز تقریبا ۱۰۰ میلیون بار ویدئوهای یوتیوب توسط کاربرانش
مورد مشاهده قرار می‌گیرند ، یوتیوب -سرویس اشتراک ویدئویی- که در سال ۲۰۰۵ به
وسیله سه علاقمند تأسیس شد و در سال ۲۰۰۶ به مبلغ
۱٫۶۵
میلیارد دلار به وسیله گوگل خریداری شد ، این روزها کاربردهای تازه‌تری پیدا کرده است.

 god bless youtube!.jpg

واقعیت این است که یوتیوب فقط برای دیدن موزیک‌ویدئو یا تکه‌های
کوتاه و جالب ویدئویی نیست ، و جستجویی هدفمندانه در آن می‌تواند دانش‌آموخته هر
رشته‌ای را شگفت‌زده کند ، مثلا شما می‌توانید تاریخ را با یوتیوب به صورت ویدئویی
ورق بزنید
و یا اگر پزشک ، بیمار و یا یک فرد علاقمند آموختن مطالب مربوط به بهداشت
و سلامت باشید ، از یوتیوب یاد بگیرید.

من ، در ادامه پست‌های کاتگوری پزشکی ۲٫۰
یا Medicine 2.0
می‌خواهم ، امروز کمی در مورد
تأثیرگذاری و کاربرد یوتیوب در پزشکی می‌نویسم ، کاربردی که تصور می‌کنم از دید
اکثر پزشکان پنهان مانده است.

جراحی و یوتیوب
هری بلشر Harry Belcher -یک پزشک جراح- ویدئوی جراحی‌هایش را در یوتیوب می‌گذارد. وی
تا به حال ۵ فیلم کوتاه که نشان‌دهنده جزئیات جراحی دست هستند ، ‌در
یوتیوب گذاشته است
.

 Surgeon Harry Belcher.jpg

دکتر بلشر

دکتر بلشر که در بیمارستان «کویین ویکتوریا» کار می‌کند می‌گوید
که بیمارانش را از انتشار این ویدئوها آگاه می‌کند و بنابراین خللی در اعتماد
بیماران به خاطر انتشار این ویدئوها به وجود نمی‌آید.
او می‌گوید:
« بعضی‌ها فکر می‌کنند که کار من عجیب است ، ولی من این کار با هدف اطلاع‌رسانی
انجام می‌دهم. بیمارانم به جراحی‌شان در وب در نگاه می‌کنند و از اینکه اجازه چه
کاری را به جراح می‌دهند ، آگاه می‌شوند. این ویدئوها حاوی تصاویر دقیق جراحی هستند
،
بنابراین به افرادی که علاقه‌ای به دیدن صحنه‌های جراحی ندارند ، توصیه نمی‌کنم
‌آنها را ببینند.»

 wegwe.gif

ویدئوهایی که دکتر بلشر در یوتیوب می‌گذارد هم برای همکاران
جوانترش و هم برای بیماران جالب است.

این پزشک جراح مکانیسم‌های حفظ کپی‌رایت و همچنین شناخته‌تر شدن
یوتیوب را نسبت به دیگر سایت‌های اشتراک ویدئو ، دلیل اصلی انتخاب یوتیوب می‌داند.

شارون کرنز – رئیس بیمارستان کویین ویکتوریا- هم کار جراح
بیمارستان را تأیید می‌کند و می‌گوید که این ویدئوها در عین حال که یک منبع اطلاعاتی
خوب هستند ، نشان‌دهنده شفافیت و اطمینان عملکرد بیمارستان هستند.
منبع

گمان نکنید که ویدئوهای جراحی در یوتیوب محدود به همین چند
ویدئوی دکتر بلشر می‌شود ، کافی است به کانال سایت OR-Live.com در
یوتیوب
بروید تا متوجه شوید ، یوتیوب چه منبع غنی و جالبی در  مورد جراحی
است.

در این کانال تا به حال ۳۷۸ ویدئو آپلود شده. این کانال را من
درست در حال نوشتن این پست پیدا کردم و دقیقا نمی‌دانم تماشای ویدئوهایش را از کجا
شروع کنم!

جراحی آنوریسم آئورت ، جراحی بای‌پس Roux-en-Y معده ، آرتروسکوپی
شانه ، جراحی ترمیم دریچه میترال ، هیسترکتومی لاپاراسکوپیک ، جراحی حلزون گوش و
صدها ویدئوی دیگر، بعضی از ویدئوها بسیار کوتاه هستند ، ولی برخی دیگر در مدت زمان
طولانی آپلود شده‌اند ، مثلا همین جراحی حلزون گوش در مدت ۵۴ دقیقه روی یوتیوب قرار
گرفته.

ویدئوهای مرتبط با جراحی در یوتیوب محدود به این موارد نیست ،
پیدا کردنشان فقط محتاج یک کاربر جستجوگر علاقمند و البته متصل به اینترنت کمی
پرسرعت است!

مشاهده ادامه مطلب »

صفحه 5 از 6« اول...«23456»