domainhostcentre
6-24-2014 10-42-56 AM
گوناگون

لوئیس سوآرز: از خرابه‌های مونته‌ویدئو تا زندگی در سرزمین آرزوها

شهریار نوبهار: در جولای ۲۰۱۰ رویای اولین صعود به نیمه‌نهایی جام‌جهانی برای آفریقایی‌ها را بر باد داد. با خطای هند مانع از گلزنی غنایی‌ها شد. آساموآ جیان فرصت پنالتی را از دست داد و اروگوئه در نهایت پیروز شد. یک قاره از او متنفر شده بود. همان سال در ماه نوامبر به دلیل گاز گرفتن بازیکن آیندهوون برای هفت مسابقه محروم شد. به لیوپورل آمد و به دلیل توهین نژادپرستانه به پاتریس اورا، چهل هزار پوند جریمه و ۸ جلسه از همراهی تیمش محروم گردید. گاز گرفتن بازوی برانیسلاو ایوانوویچ مدافع چلسی در آوریل ۲۰۱۳، برای او ۱۰ جلسه محرومیت دیگر به همراه آورد. در تابستان همان سال هم با درخواست خروجش از لیورپول و پافشاری بر آن، طرفداران لک‌لک‌ها را هم علیه خودش شورانده بود. لازم به توضیح زیادی نیست که به دلیل تمارض‌ها و حواشی زیادش در تمام ورزشگاه‌های لیگ برتر انگلستان هم منفور بود. چنین حجمی از تنفر و حواشی و اشتباهات می‌تواند برای هر کسی نابودکننده باشد.

6-24-2014 10-39-01 AM

اما لوئیس سوآرز به هر روشی که بوده از این مشکلات عبور کرده است. او در کودکی مسائلی بزرگ‌تر را پشت سر گذاشته و غلبه بر چنین مشکلاتی برای او چندان دشوار نبود. خانواده‌اش در هفت‌سالگی شهر دوران کودکی‌اش سالتو را ترک کرده و به پایتخت اروگوئه مهاجرت کردند. این تغییر برای او چندان آسان نبود چرا که فقط دو سال بعد والدینش از هم جدا شدند.

«او فقط یک بچه بود. چنین مشکلاتی تأثیرات زیادی بر او داشت. تمرینات را به سادگی از دست می‌داد و دیگر فوتبال را جدی نمی‌گرفت.»

ریکاردو پدرومو مربی تیم‌ جوانان ناسیونال اروگوئه در آن‌ سال‌ها، هیچ چیزی را در مورد سوآرز فراموش نکرده. او چیزهای جالبی برای تعریف کردن دارد. از این‌که سابقه‌ی خشونت‌های سوآرز محدود به سال‌های اخیر نیست. او در مسابقات باشگاهی جوانان اروگوئه هم سابقه‌ی درگیری با داور و محرومیت‌های طولانی را دارد. و این‌که شاید او هرگز نمی‌توانست فوتبالیست بزرگی بشود.

“هیچ تضمینی برای این‌که او فوتبالیستی حرفه‌ای بشود وجود نداشت. او در تیم جوانان چندان بازی نمی‌کرد. هم‌تیمی‌هایش مثل برونو فورنائولی یا مارتین کائوترچیو او را نیمکت نشین کرده بودند و در آن موقع نمی‌توانستم تصور کنم که او روزی در چنین جایگاهی قرار بگیرد.”

آن مشکلات خانوادگی باعث شده بود تا او در زمین بی‌ملاحظه و خشن رفتار کند. با حریفان و هم‌تیمی‌هایش درگیر باشد و به فوتبال اهمیت کمتری بدهد. اغلب به مهمانی‌های شبانه رفته و جلسات تمرینی متعددی را از دست بدهد. ویلسون پیرز استعدادیابی که سوآرز را به ناسیونال برده بود به خوبی به یاد می‌آورد که از هدر رفتن مهارت او بسیار ناراحت بوده:

«من او را به کناری کشیدم و گفتم که اگر فوتبال را جدی نگیرد، به همان راحتی که او را به ناسیونال آوردم از آنجا خواهم برد. پس از آن او متوجه وضعیتش شد و دیگر از تلاش کردن دست بر نداشت. من بازیکنان بامهارت و بزرگ زیادی دیدم که مثل او گرسنگی برای موفقیت نداشتند. لوئیس در این زمینه مثل یک هیولاست.»

با وجود تلاش‌های بی‌وقفه مربیانش در ناسیونال، فقط یک فرد توانست سوآرز را به مسیر حقیقی‌اش در زندگی هدایت کند. سوفیا بالبی از ۱۵ سالگی با لوئیس آشنا شده بود و حالا همسر اوست. سوآرز بارها در مصاحبه‌های گوناگون به نقش همسرش در کمک به او حرف زده و به خوبی می‌داند که اگر توجهات و کمک‌های او نبود، شاید وی هم مثل برخی از هم‌تیمی‌های دیگرش اکنون زندگی سختی را می‌گذراند.

6-24-2014 10-40-03 AM

«این جوانان ابتدا فقط خوش‌گذرانی می‌کنند و بعد در ۱۶-۱۷ سالگی است که متوجه می‌شوند باید چه مسیری را انتخاب کنند. شاید آن موقع کمی دیر شده باشد. ازدواج و روابط عاطفی هم در آن شرایط سنی برای هر کسی یک اشتباه است. اما مورد لوئیس و سوفیا یک استثنا بود.»

ریکاردو پدرومو از این‌که این دو هنوز با هم هستند کاملاً راضی و خوشحال است. در دوران کودکی سوآرز مشاوران و دوستانی داشت که تأثیرات منفی بر مسیر زندگی او گذاشته بودند. اما با دیدن سوفیا همه چیز برایش تغییر کرده بود.

«او برای من بسیار مهم بود چرا که من را به مسیری برگرداند که می‌خواستم در آن باشم. وقتی که با او بودم آرامش داشتم. سوفیا به من گفت که به تحصیلات و فوتبالم توجه و سایر مسائل را فراموش کنم.»

شاید اگر سوفیا بر سر راه لوئیس سوآرز قرار نمی‌گرفت حالا نه فقط سوآرز بلکه وضعیت فوتبال اروگوئه نیز فرق می‌کرد. با در اختیار داشتن سوآرز، بعد از سال‌ها این کشور فوق ستاره‌ای بزرگ را به جهان معرفی کرده. فردی که عده‌ای معتقدند پس از لئو مسی و رونالدو، برترین بازیکن حال حاضر جهان است. اروگوئه‌ای‌ها مهاجمین بزرگی مثل فورلان و کاوانی را در ترکیب دارند. اما به خوبی می‌دانند برای موفقیت‌های بزرگ‌، سوآرز و مهارت‌هایش است که می‌تواند لاسلسته را به پیش ببرد. حتی اگر به دلیل عدم موفقیت لیورپول برای قهرمانی در لیگ، ناراحت باشد. حتی اگر فقط یک ماه قبل از جام‌جهانی مصدوم شده و جراحی زانو شده باشد. اما برای کسی که او را با اشتیاق و مهارتش توصیف می‌کنند، این موانع چندان اهمیتی ندارند. او از این شکست‌ها و مشکلات راهی برای موفقیت بعدی درست می‌کند.

سوآرز شاهد شکست عجیب و دردناک کشورش مقابل کاستاریکا بود. مسابقه‌ای که او به دلیل مصدومیتش نتوانست در آن حاضر باشد. تصویر اشک‌ها و نگاه محزون او به اتفاقات داخل زمین را دوربین‌ها بارها شکار کردند. اما چیزی که متوجه نشدند انگیزه‌ی بیشتر او برای بازگشت و جبران بود. سوآرز نمی‌خواست چهار سال صبرش برای حضور در جام‌جهانی به همین سادگی تمام شود.

مصاف با تیم‌ملی انگلستان برای او معناهای زیادی داشت. قرار گرفتن در مقابل هم‌تیمی‌هایش در لیورپول و نبرد با کشوری که او را به سطح اول فوتبال جهان معرفی کرده بود. جایی که هم از او متنفر بودند و هم توانایی‌هایش را ستایش می‌کردند. او نسبت به نخستین روز حضورش در انگلستان دیگر بازیکن پخته و کاملی شده بود. مهارت‌هایی که در آنجا به او آموزش داده بودند حالا علیه خود انگلیسی‌ها به کار گرفته می‌شد. او برای این مسابقه نیاز به هیچ دارویی نداشت. خشم و ناراحتی و انگیزه‌هایش برای بازی در جام‌جهانی، او را به پیش می‌برد و دردهایش را بی‌اثر می‌کرد. پس از پایان آن نود دقیقه و برتری مقابل انگلستان، دیگر او خوشبخت‌ترین مرد روی زمین بود. لوئیسیتوی اروگوئه با دو گلی که به ثمر رساند به کشورش امیدی مجدد داد. انگلستان را از رقابت‌ها حذف کرد و نشان داد که بازیکنانی مثل او چه تفاوت‌هایی می‌توانند ایجاد کنند. آن اروگوئه‌ی بی‌روحیه و مغلوب در بازی اول، به تیمی کاملاً جنگنده و مثبت تبدیل شده بود.

6-24-2014 10-40-29 AM

چهار سال پیش دیگو فورلان با گل‌ها و حرکاتش، اروگوئه را به جمع چهار تیم برتر رقابت‌ها برد. حالا لوئیس سوآرز به دنبال فرصتی برای تکرار آن موفقیت و حک کردن نام خود در تاریخ فوتبال لاسلسته است. او پسر کوچکی بود که مسیر زندگی‌اش را از خرابه‌های مونته‌ویدئو به پرستیده شدن در آنفیلد تغییر داد. حالا به پیش بردن تیم‌ملی و زندگی در آرزوهای دوران کودکی‌اش پاداشی برای این‌ جنگ‌های مدام و مشکلات متعدد است. سوآرز به خوبی این را می‌داند و نمی‌خواهد چیزی را از دست بدهد. جام‌جهانی متعلق به اوست. برای او و آرزوهایش.

6-24-2014 10-40-49 AM

در بحث شرکت کنید

  • 148
    410

    خیلی از فوتبالیست های خودمون هم از این خرابه ها و زمین خاکی ها شروع کردن
    +ممنون از مقاله خوبتون

  • 6111
    20

    ولی فکر کنم با گاز گرفتن امشبش کلا جام را از دست داد

  • 1976
    60

    همین امشب هم شونه ی کیلینی بازیکن تیم ملی ایتالیا رو گاز گرفت . خیلی به گاز گرفتن گویا علاقه داره

  • 2883
    40

    کل بازیش یه طرف ، گاز گرفتناش یه طرف دیگه :دی

  • 2
    11.6k

    با دیدن عکس آخر با توجه به گاز گرفتنای اخیرش یاد بازی Resident Evil افتادم!

  • 935
    110

    عجب متنی
    خیلی وقت بود که اینجوری ننوشته بودی دکتر
    بنویس و لذت ببریم

  • 367
    220

    دندوناش رو خدا آفریده برا گاز گرفتن!!!

  • 880
    120

    من زیاد این متن احساسی رو قبول ندارم , سوارز شاید فوتبالیستی باشه که مستعد هست ( که خب خیلی هم تک نیست و هم دنیا و هم کشورش فوتبالیست با استعداد و بهتر داشتن و دارن) اما اصلا بازیکن خوبی نیست
    یکی از مهمترین جنبه های ورزشی اخلاق و رفتار آدم وار (جتی نه جوانمردانه) است. سوارز دقیقا نشان داده که اصلا آدم اخلاقی که نیست حتی از نظر روانی مشکلات جدی در این زمینه داره

    کافیه به فیلمهایی که این روزها از وحشی بازیهای اون در همه جا پخش می شه نگاه کنید, من لزوما این نگاه کلیشه ای که آدم فقیر از زمینهای خاکی شروع می کنه و به پول و ثروت می رسه و قابل احترام هست رو قبول ندارم, فقر و نداری گاهی عقده ها و مشکلات فکری و رفتاری رو همراه آدم می کنه که بعدها در زمان شهرت و ثروت هم دست از سر شخص بر نمی داره

    سوارز در هر بازی افتخار می کنه و تلاش می کنه که یک کار خشن و غیراخلاقی انجام بده و وقتی برنده می شن طرفدارها مثل پدری که بچه ی بی ادبی رو لوس می کنه همه می گن دمت گرم که زدی طرف رو ناکار کردی در حالی که فوتبال جای این کارها نیست.

    لگدهای خطرناکی که ممکنه باعث آسیب جدی بشه, گاز گرفتن , حتی یک بار نزدیک بود از عمد بازیکن حریف رو کور کنه , خب این دیگه اسمش زرنگی و خشونت ب خاطر سختی دوران کودکی نیست, این آدم می خواد اینطوری مشهور بشه و اسم دست و پا کنه

    به نظر من سوارز یک بچه پر رو و بی ادب و لوس هست که پولدار شده و می خواد به همه دهن کجی کنه

  • 419
    210

    تو این عکس اخرش ادم از دندون هاش و گازهای معروفش می ترسه