دیدگاه‌ها برای: طعم گیلاس

با: مدیکوس

مدیکوس — Sat, 20 Mar 2010 00:00:00 +0000

من آلان این فیلم را دیدم و واقعا از آن لذت بردم.از بازی ازشادی، از ریختن گرد و خاک،از چارچوب حرف زدن طلبه افغان، از لبخند زیبای پلاستیک جمع کن…

با: سید ناصر حسنی

سید ناصر حسنی — Sat, 20 Mar 2010 00:00:00 +0000

با: مرجان

مرجان — Sat, 20 Mar 2010 00:00:00 +0000

درود
نمی دانم باید از همایون ارشادی بنویسم یا کیارستمی یا طعم گیلاس ولی این را می دانم که هر سه دردلم شوق بی حدی را سرازیر می کنند
وقتی طعم گیلاس را دیدم تازه به طعم واقعی گیلاس پی بردم نه شوخی نمی کنم اولین گیلاس بعد از تماشای فیلم گیلاس واقعی بود
فیلم اززندگی می گوید واز مرگ که بخشی از آن است ودر خودکشی اش زندگی به سبک آدم های این روزگار موج می زند
و این کیارستمی است که اینگونه از زندگی میگوید با سوژه خودکشی!

با: مهدی

مهدی — Sat, 20 Mar 2010 00:00:00 +0000

نه منتقد هستم،نه سینمایی نویس و نه هر چیز دیگری از این دست.تا کنون ۴ یا ۵ بار این فیلم را از تلویزیون دیده ام و باز مشتاق دیدن چند باره این فیلم هستم.حسی که پس از هر بار تماشای این فیلم به من دست می دهد را تنها در یک جمله خلاصه می کنم “زندگی زیباست”.

با: حمیدرضا

حمیدرضا — Sat, 20 Mar 2010 00:00:00 +0000

طعم گیلاس فیلمی که ژیل ژاکوب فقط با دیدن عکس‌هایش آنقدر ذوق زده شد که آنرا به بخش رسمی فستیوال کن ۱۹۹۷ پذیرفت و به کیارستمی گفت منتظر سورپرایز باش آباس. طعم گیلاس فیلمی که برای خروج از کشور به جد جلوی را گرفته بودند و وزارت امور خارجه با پا درمیانی توانست مجوز اکران فیلم توقیف شده عباس کیارستمی را بگیرد. طعم گیلاس فیلمی که وزارت ارشاد در صورتی حاضر شد مجوز خروج بدهد که کیارستمی بخش پایانی – ویدیویی – آنجایی که آقای بدیعی دارد سیگار می‌کشد و به طبل بزرگ زیر پای چپ سربازها نگاه می‌کند را به انتهای طعم گیلاس اضافه کند. فیلم در کن نمایش داده شد و خیلی‌ها در گوشی به آباس گفتند که شاهکار ساختی. کن در پنجاهمین سالگردش به همان جایی که از ونیز جدا شده بود رسید. فیلمی که نشانی از هالیوود و بالیوود نداشت نخل طلا را تصاحب کرد. فردای آن روز فیگار نوشت: طعم گیلاس به تنهایی و بدون مارماهی ساخته شوهی ایمامورا هم می‌توانست در اوج به‌ایستد. عباس کیارستمی در طعم گیلاس یک زرنگی کرد و آن این بود که داخل منزل آقای بدیعی را نشان نداد.

با: رضا

رضا — Sat, 20 Mar 2010 00:00:00 +0000

من این فیلم را در سال ها پیش در یکی از سینماهای مشهد دیدم البته بخش فیلم در سینماهای ایران با تاخیر پس از دو یا سه سال اتفاق افتاد . آن موقع من دانشجو بودم و این فیلم نخل طلای کن را برده بود و حاشیه های زیادی اطراف آن ایجاد شده بود و به همین خاطر هم به تماشای آن رفتم .
راستش آن موقع با فیلم ارتباط برقرار نکردم و فضای فیلم را خیلی سرد دیدم. البته فضای سرد فیلم روی پرده سینما نسبت به صفحه تلویزیون بیشتر حس می شود . و از فیلم خوشم نیامد .
ولی الان کهاتفاقی بعد از حدود ده سال دوباره این فیلم را از سینما ۴ دیدم نظرم در مورد فیلم عوض شد. شاید گذشت ده سال و بالا رفتن تجربه من در زندگی و مواجه شدن با سختی ها و ناملایمات زندگی باعث شده زبان فیلم را درک کنم . حالا موقع دیدم فیلم با بدیعی همذات پنداری می کنم و حرف های شخصیت باقری روی من تاثیر می گذارد . حالا خوشحالم که ده سال پیش جزء معدود افرادی بودم که در سینما این فیلم رادیدم .
دکتر من هم مثل شما مخالف ایبرت هستم . و فیلم را دوست دارم
از نکات قابل ذکر این فیلم نام عوامل فیلم در پایان فیلم بود که نام تک تک سرباز ها در پایان فیلم بعنوان بازیگر آمده بود. و غبطه خوردم که ای کاش من هم جزء همان سربازها بودم ونامم در اثر استاد کیارستمی می آمد .