گل سرخ بهاری
این گل سرخ بهاری که دل انگیز من است/ دولت ورزش این ملک به روی چمن است
فرق آن با دگر از نوع ، به قلب شیر است/ می خروشد چو، حریفان ،همه را لرزتن است
شاهد ان نیک بگفتند که بلبل به نوا / مست صدها گل سرخ طرب افزا فکن است
یعنی از بدو شکوفایی و تا آخر جان/ عطر افشان به همه جان و روان وطن است
نام این سرخ نشان ، پرسپولیس است همی/ جعل نامش نتوان کرد که نامی کهن است
قدر مجموعه آن را همه دانند بسی/ ور نه این سیل هوادار چرا داشتن است
طا لع خوبدلان است سرافراز شدن/ خجل آن مدعی بی ثمر یاوه زن است
بی سبب نیست، گل سرخ ، شده مظهر عشق/ اثرش وقت محبت ، همه ، دل یافتن است
یادمانی است که سر مشق مدیران باید/ ” قطبی” را که گهر، دانش و فن و سخن است
حق پرواز عقابان نتوانند گرفت !/ اگر از شش پرشان نیز به کن لم یکن است
با شکوه است غزلخوانی گل با بلبل/ جشن جام ظفر و شوکت این انجمن است
یادگاری است دگر ؛ ثبت به تاریخ ادب/ اعتباری است که در حال جهانی شدن است
بانی این همه شور و شعف و شادانی/ عزم محبوبترین شاهد دل باختن است
کید و آز و حسد و کینه ندارد اثری/ ذات و فی نفسه ، نهانپاک ، شه اهرمن است
اشک در دیده زشوق است ، هنرمندی آن/ قهرمان پرور و جام آور و حرمان شکن است
شکر دانا و توانا به جهان هستی/ ادب عشق و وفا بر همه آموختن است
” استیلی ” ؛ که عیارش ادب و ایمان است/ از طلاهای جهان بیش به قدر و ثمن است
“ناجی” و” قلب” و”دفاع” و” خط سرخ آتش”/ متحد ؛ کار همه دسته گل کاشتن است
یکدلی ها به ” فراز” آمد و شد ” پویا ، مهر”/ جاودان پرسپولیس است که در شعر من است