بازی رابرت د نیرو در نقش ویتو کورلئونه جوان در فیلم The Godfather Part II (1974) | ساکت، متفکر، باابهت، دقیق، کلاسیک
تماشای بازی رابرت د نیرو (Robert De Niro) در نقش ویتو کورلئونه جوان در فیلم پدرخوانده ۲ (The Godfather Part II) برای هر عاشق سینمایی یک تجربه ضروری و یادگیری آن برای هر دانشجوی بازیگری حیاتی است. در این مقاله قصد داریم بررسی کنیم که چگونه د نیرو توانست نقشی را که قبلاً توسط مارلون براندوی افسانهای ایفا شده بود، از آن خود کند و به آن هویتی مستقل ببخشد. آیا او فقط ادای براندو را درآورد یا لایههای جدیدی به شخصیت ویتو (Vito Corleone) اضافه کرد؟ دانستن جزئیات این نقشآفرینی، دانش شما را در مورد سینمای کلاسیک و تکنیکهای بازیگری بهروز میکند. در ادامه با هم مرور میکنیم که چرا این بازی دقیق و باابهت، د نیرو را به اولین بازیگری تبدیل کرد که برای ایفای نقشی که قبلاً اسکار گرفته بود، دوباره برنده اسکار شد.
فهرست مطالب
- ۱. شناسنامه اثر و تیم رویایی کاپولا
- ۲. حماسه موازی؛ داستان قدرت گرفتن ویتو در نیویورک
- ۳. مطالعه دقیق براندو؛ از صدا تا حرکات دست
- ۴. زبان به مثابه ابزار؛ یادگیری لهجه سیسیلی
- ۵. میمیک صورت و قدرت سکوتهای معنادار
- ۶. ریشههای تاریخی مهاجرت ایتالیاییها در قرن بیستم
- ۷. زوایای فنی؛ فیلمبرداری طلایی گوردون ویلیس
- ۸. شگفتیهای پشتصحنه و انتخاب بازیگر
- ۹. جامعهشناسی قدرت و عدالت در نگاه ویتو
- ۱۰. مقایسه ویتوی جوان با ویتوی پیر
- ۱۱. سکانس قتل دون فانوچی؛ نقطه عطف تاریخ سینما
- ۱۲. میراث ویتو کورلئونه در فرهنگ عامه
۱. شناسنامه اثر و تیم رویایی کاپولا
فیلم پدرخوانده ۲ محصول سال ۱۹۷۴ به کارگردانی فرانسیس فورد کاپولا (Francis Ford Coppola) است. این فیلم دنباله و در عین حال پیشدرآمدی بر قسمت اول محسوب میشود که بر اساس رمان ماریو پوزو ساخته شده است. رابرت د نیرو در این فیلم نقش دوران جوانی ویتو کورلئونه را ایفا میکند، در حالی که آل پاچینو در نقش مایکل کورلئونه در زمان حال میدرخشد. بازیگران دیگری چون رابرت دووال و دایان کیتون نیز حضور دارند. د نیرو برای این نقش جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را دریافت کرد. جالب است بدانید که او ابتدا برای نقش سانی کورلئونه در قسمت اول تست داده بود، اما کاپولا او را برای نقش مهمتر ویتو در قسمت دوم نگه داشت.
۲. حماسه موازی؛ داستان قدرت گرفتن ویتو در نیویورک
داستان بخشهای مربوط به د نیرو، روایتگر سفر ویتو آندولینی از روستای کورلئونه در سیسیل به محله ایتالیای کوچک در نیویورک است. ما شاهد هستیم که چگونه یک مهاجر بیپناه و یتیم، با هوش، خویشتنداری و رعایت اصول اخلاقی خاص خود، به تدریج به پناهگاه جامعه ایتالیایی تبدیل میشود. ویتو برخلاف گانگسترهای معمولی، از خشونت به عنوان آخرین ابزار استفاده میکند. او ابتدا تلاش میکند با احترام و دیپلماسی مشکلات را حل کند. این مسیر رشد، از کارگری در یک بقالی تا تبدیل شدن به «دون» منطقه، با ظرافت عجیبی توسط د نیرو تصویر شده است. فیلم به زیبایی نشان میدهد که چگونه ساختار قدرت در محلههای فقیرنشین شکل میگیرد و ویتو چگونه عدالت را جایگزین قانون ناتوان دولت میکند.
۳. مطالعه دقیق براندو؛ از صدا تا حرکات دست
رابرت د نیرو برای اینکه تماشاگر باور کند او جوانی همان مردی است که در قسمت اول دیده بود، ماهها صرف مطالعه بازی مارلون براندو کرد. او تمام حرکات براندو، از جمله نحوه ایستادن، مالیدن چانه و حتی خشخشی که در صدای او بود را بررسی کرد. د نیرو نمیخواست یک تقلید کاریکاتورگونه انجام دهد، بلکه به دنبال پیدا کردن ریشههای آن رفتارها در جوانی بود. او به این نتیجه رسید که آرامش ویتو ناشی از یک قدرت درونی و اطمینان خاطر است. د نیرو با دقتی وسواسگونه، ریتم صحبت کردن براندو را گرفت اما آن را با انرژی یک مرد جوان ترکیب کرد. این یکی از سختترین چالشهای تاریخ بازیگری بود که با موفقیت کامل انجام شد و پیوستگی شخصیت را در دو فیلم حفظ کرد.
د نیرو متوجه شد که براندو در قسمت اول از حرکات دست بسیار ظریفی استفاده میکند که نشاندهنده تسلط او بر محیط است. او همین ویژگی را در ویتوی جوان پیاده کرد؛ به خصوص در صحنههایی که ویتو در حال گوش دادن به مشکلات مردم است. او با این کار نشان داد که ویتو از جوانی یاد گرفته بود که با گوش دادن، بیش از حرف زدن قدرت کسب کند. این استمرار در جزئیات، باعث شد شخصیت ویتو کورلئونه به یکی از منسجمترین شخصیتهای تاریخ سینما تبدیل شود که توسط دو بازیگر متفاوت ایفا شده است.
۴. زبان به مثابه ابزار؛ یادگیری لهجه سیسیلی
یکی از ویژگیهای بارز این نقشآفرینی، صحبت کردن د نیرو به زبان ایتالیایی با لهجه غلیظ سیسیلی (Sicilian) است. د نیرو برای مدتی به سیسیل رفت تا در محیط قرار بگیرد و نحوه گویش مردم محلی را یاد بگیرد. او تقریباً تمام دیالوگهایش را در فیلم به زبان ایتالیایی میگوید. این انتخاب جسورانه، به فیلم عمق تاریخی و واقعگرایی عجیبی بخشید. او یاد گرفت که چگونه کلمات را با همان طمأنینه و سنگینی ادا کند که یک مرد محترم سیسیلی انجام میدهد. این دقت زبانی باعث شد که شخصیت او فراتر از یک مهاجر معمولی به نظر برسد و به او ابهتی بخشید که با کلمات انگلیسی هرگز به دست نمیآمد. او ثابت کرد که بازیگری، عبور از مرزهای زبانی برای رسیدن به حقیقت شخصیت است.
۵. میمیک صورت و قدرت سکوتهای معنادار
بازی د نیرو در این فیلم، بازیِ «نگاه» است. او با چشمهایش فکر میکند. در بسیاری از صحنهها، ویتو فقط مشاهده میکند و واکنشی نشان نمیدهد، اما تماشاگر میتواند پردازش اطلاعات را در ذهن او ببیند. لبخندهای کوتاه و سرد او، همزمان مهربان و ترسناک هستند. او یاد گرفته بود که احساساتش را پشت چهرهای سنگی پنهان کند تا دشمنانش نتوانند قدم بعدی او را حدس بزنند. این کنترل بر میمیک صورت، دقیقاً همان چیزی است که از یک رهبر بزرگ انتظار میرود. د نیرو با استفاده از کمترین حرکات صورت، بیشترین تاثیر را بر مخاطب میگذارد. این سبک بازیگری مینیمال (Minimalist Acting) در آن دوران، کلاس درسی برای بازیگران نسلهای بعدی شد.
۶. ریشههای تاریخی مهاجرت ایتالیاییها در قرن بیستم
فیلم از طریق شخصیت ویتو، تصویری دقیق از موج مهاجرت ایتالیاییها به آمریکا در اوایل قرن بیستم ارائه میدهد. د نیرو به خوبی توانسته حس غربت، سختکوشی و در عین حال پایبندی به سنتهای خانوادگی را نشان دهد. او نماد نسلی است که برای بقا مجبور شد قوانین خودش را بسازد. فضای محله ایتالیای کوچک (Little Italy) با بازی د نیرو جان میگیرد؛ جایی که مذهب، خانواده و جرم در هم تنیدهاند. ویتو در این فضا، نه به عنوان یک جنایتکار، بلکه به عنوان یک مصلح اجتماعی ظاهر میشود. د نیرو با درک درست از پیشینه تاریخی این شخصیت، به او اصالتی بخشیده که باعث میشود تماشاگر با انگیزههای او برای ورود به دنیای جرم همذاتپدری کند.
او در صحنههایی که در بازار کار میکند یا با خانوادهاش بر سر سفره مینشیند، گرمای زندگی مدیترانهای را به قلب نیویورک سرد میآورد. این تضاد بین فضای صمیمی خانه و دنیای خشن بیرون، یکی از لایههای مهم بازی اوست. د نیرو نشان میدهد که انگیزه اصلی ویتو برای کسب قدرت، محافظت از همین فضای کوچک و صمیمی خانواده است، نه طمع شخصی. این نگاه جامعهشناختی به جرم، باعث شده که شخصیت ویتو کورلئونه تا این حد پیچیده و چندبعدی باشد.
۷. زوایای فنی؛ فیلمبرداری طلایی گوردون ویلیس
نمیتوان از بازی د نیرو گفت و به فیلمبرداری گوردون ویلیس (Gordon Willis) ملقب به «شاهزاده تاریکی» اشاره نکرد. نورپردازی کهربایی و استفاده از سایههای عمیق در بخشهای مربوط به ویتوی جوان، به بازی د نیرو حالتی اسطورهای بخشیده است. د نیرو میدانست چگونه در این سایهها حرکت کند تا چهرهاش در لحظات حساس، بیشترین اثر را داشته باشد. هماهنگی بین بازیگر و دوربین در این فیلم در بالاترین سطح قرار دارد. زوایای پایین دوربین (Low Angle) در صحنههایی که ویتو به قدرت میرسد، به او ابهتی خدایگونه میدهد. د نیرو با درک درست از کادربندیها، حضور فیزیکی خود را به گونهای تنظیم میکرد که همیشه مرکز ثقل صحنه باشد، حتی وقتی در پسزمینه قرار داشت.
۸. شگفتیهای پشتصحنه و انتخاب بازیگر
انتخاب د نیرو برای این نقش یک ریسک بزرگ بود، چون او در آن زمان هنوز به شهرت جهانی نرسیده بود. کاپولا پس از دیدن بازی او در فیلم «خیابانهای پایین شهر» متوجه پتانسیل عظیم او شد. د نیرو برای آمادهسازی، لباسهای قدیمی آن دوران را میپوشید و در خیابانهای نیویورک قدم میزد تا حس و حال یک مهاجر دهه ۱۹۲۰ را پیدا کند. او حتی پیشنهاد داد که برای شباهت بیشتر به براندو، پروتزهای خاصی در دهانش بگذارد، اما در نهایت تصمیم گرفتند که شباهت را از طریق رفتار و لحن ایجاد کنند. این پشتکار و دقت در جزئیات، باعث شد که د نیرو در همان اولین حضور جدیاش در یک پروژه عظیم، تحسین همگان را برانگیزد.
۹. جامعهشناسی قدرت و عدالت در نگاه ویتو
ویتو کورلئونه با بازی د نیرو، تعریف جدیدی از عدالت ارائه میدهد. او در دنیایی که قانون به نفع قدرتمندان و ظالمان (مثل دون فانوچی) است، سیستمی موازی ایجاد میکند. د نیرو با آرامشی که در برخورد با مظلومان دارد و قاطعیتی که در مقابل زورگویان نشان میدهد، این مفهوم را تبیین میکند. او قدرت را نه برای زورگویی، بلکه برای ایجاد تعادل میخواهد. این نگاه به قدرت، ریشه در فرهنگ سیسیلی و سیستم «اومرتا» (Omerta) دارد. د نیرو با ظرافت نشان میدهد که چگونه ویتو با انجام دادن لطفهای کوچک برای همسایگان، شبکهای از وفاداری ایجاد میکند که از هر ارتش جنایتکاری قویتر است. این بخش از بازی او، یک مطالعه موردی در مورد نحوه شکلگیری رهبری کاریزماتیک است.
۱۰. مقایسه ویتوی جوان با ویتوی پیر
در حالی که ویتوی براندو مردی است که از نبردها عبور کرده و به دنبال ثبات است، ویتوی د نیرو مردی است که در حال یادگیری قواعد بازی است. د نیرو در بازی خود نوعی هوشیاری و آمادگی برای حمله را حفظ میکند که در نسخه سالخورده کمتر دیده میشود. ویتوی جوان منعطفتر است و هنوز رگههایی از احساسات در چهرهاش دیده میشود، اما به وضوح میبینیم که چگونه این احساسات به مرور سرکوب میشوند تا جای خود را به تدبیر بدهند. د نیرو به خوبی نشان میدهد که سنگدلی ویتو نه از روی بدذاتی، بلکه یک ضرورت استراتژیک برای بقای خانواده است. این مقایسه دو دوره زندگی، تصویر کاملی از یک اسطوره سینمایی ارائه میدهد.
۱۱. سکانس قتل دون فانوچی؛ نقطه عطف تاریخ سینما
سکانس ترور دون فانوچی (Don Fanucci) در حین جشن مذهبی، اوج هنرنمایی د نیرو است. او بدون گفتن حتی یک کلمه، تمام مراحل نقشه را با تمرکز و خونسردی اجرا میکند. از باز کردن پیچ لامپها تا استفاده از حوله برای خفه کردن صدای گلوله، هر حرکت د نیرو حساب شده است. چهره او در لحظه قتل، تهی از هرگونه لذت یا ترس است؛ این فقط یک کار ضروری است که باید انجام شود. این صحنه، تولد واقعی پدرخوانده است. د نیرو با این بازی، نشان داد که ویتو چگونه مرز بین یک آدم معمولی و یک «دون» را رد میکند. کارگردانی درخشان کاپولا و بازی سرد د نیرو، این سکانس را به یکی از کلاسیکترین لحظات سینمای جهان تبدیل کرده است.
د نیرو در این سکانس از فیزیک بدن خود به بهترین شکل استفاده میکند. نحوه راه رفتن او روی پشتبامها و تعقیب فانوچی از میان جمعیت، شبیه به شکارگری است که با صبر و حوصله منتظر لحظه مناسب میماند. او پس از انجام قتل، به خانه برمیگردد و فرزندش را در آغوش میگیرد. این تضاد شدید بین جنایت و عشق پدرانه، در بازی د نیرو به قدری طبیعی جلوه میکند که مخاطب را دچار چالش اخلاقی میکند. او نشان میدهد که ویتو برای محافظت از بهشت کوچک خانوادهاش، حاضر است به جهنم برود.
۱۲. میراث ویتو کورلئونه در فرهنگ عامه
بازی رابرت د نیرو در این نقش، تصویری از گانگستر را در سینما تغییر داد. پیش از او، گانگسترها معمولاً افرادی پر سروصدا و خشن بودند، اما د نیرو گانگستری بافرهنگ، متفکر و خانوادهدوست را معرفی کرد. این شخصیت الهامبخش صدها فیلم و سریال دیگر شد. حتی امروز هم وقتی صحبت از قدرت و جذبه میشود، تصویر ویتو کورلئونه جوان در ذهنها نقش میبندد. د نیرو با این نقش ثابت کرد که میتوان بدون فریاد زدن، مقتدر بود و بدون خودنمایی، مرکز توجه قرار گرفت. او نه تنها یک جایزه اسکار گرفت، بلکه نام خود را در تالار مشاهیر سینما برای همیشه جاودانه کرد.
جمعبندی نهایی
نقشآفرینی رابرت د نیرو در نقش ویتو کورلئونه جوان، نمونه اعلای بازیگری دقیق و متفکرانه است. او موفق شد شخصیتی را که مارلون براندو پیریزی کرده بود، با ظرافت و دانش عمیق توسعه دهد و به آن پیشینهای باورپذیر ببخشد. د نیرو با استفاده از قدرت سکوت، نگاههای نافذ و درک درست از ریشههای فرهنگی سیسیلی، پرترهای از قدرت را ترسیم کرد که همچنان بیرقیب است. این بازی به ما میآموزد که ابهت واقعی از آرامش و تسلط بر خود نشأت میگیرد. ویتو کورلئونه با بازی د نیرو، نه تنها یک جنایتکار، بلکه نمادی از بقا و وفاداری در دنیایی بیرحم است که میراثش تا ابد در تاریخ سینما باقی خواهد ماند.
سوالات متداول
با بیش از ۲۰ سال نویسندگی «ترکیبی» مستمر در زمینهٔ پزشکی، فناوری، سینما، کتاب و فرهنگ.
باشد که با هم متفاوت بیاندیشیم!
من با بند 9 شدیدا موافقم ;) ضمن اینکه یکی از عوامل موثر بر رشد حباب تا رسیدن به مرز انفجار که قبلا در موردش بحث کردیم پدیده ی رشد ارزش کمپانی ها به صورت کاذب و غیر واقعی هستش.
dar morede tedade karbaranesh , zukerberg tuye sokhanranie akharesh tozih dade ke chon 50 % karbarash “FAAL ” and arzeshesh az 15 % karbare faale myspace bishtare
سلام. متشکرم از اطلاعات مفیدتان.
متشکرم دکتر جان.بدجنسیهای شما نیز دوستداشتنی است .حقیقت این است که این 15 نکته ذکر شده جزء دغدغههای بسیاری از دوستداران فیس بوک هست.بعضی از آنها رنگی از واقعیت دارند.
بهرحال باید دید مارک زوکربرگ، میتواند همچون همیشه با زیرکی خاص خود بر این مشکلات فائق آید یا خیر؟ این را گذشت زمان ثابت خواهد کرد.
در مورد اینکه واقعا 15 میلیارد دلار میارزد یا نه؟ خب قیمت بسیار بالاتر از آن چیزی است که در چنته دارد.اما باید دید در آینده فیس بوک میتواند لیاقت خود را ثابت کند.کاری که مثلا گوگل کرد.هیچکس حتی تصور هم نمیکرد روزی سهام گوگل 500 دلار شود.اما امروز صحبت از 1000 دلار است.علت: گوگل در عمل ثابت کرد، که لیاقت اعتماد سرمایهگذاران را دارد.چیزی که من حس میکنم فیس بوک هم توانایی اثباتش را دارد.
با اینحال: باید منتظر ماند و دید.
از قدیم گفتهاند: جوجه را آخر پاییز میشمرند :)
جالب بود