دیدگاه‌ها برای: از آتوسا تا اوریانا فالاچی : سرطان سینه در گذر تاریخ

با: سعیده

سعیده — Fri, 19 Mar 2010 00:00:00 +0000

سلام اولین باره که همچین مطلب خوب و جالبی رو خوندم(البته در مورد بیماریها)واقعا مفید بود.ولی ای کاش این اطلاع رسانی ها در جامعه ی ما بیشتر میشد چون همه که وقت ندارند از طریق
اینترنت اطلاعات کسب کنند اما همین هم برای شروع فوق
العادست .به عنوان یک دختر برای این اطلاعات ممنونم.موفق باشید.

با: شهرزاد

شهرزاد — Fri, 19 Mar 2010 00:00:00 +0000

ممنونم. خیلی مفید است.

با: yasaman

yasaman — Fri, 19 Mar 2010 00:00:00 +0000

ممنون.. عزیز ترین و بهترین دوستم به علت سرطان سینه مجبور شد در سن ۴۴ سالگی ماستکتومی کنه البته یه سینه شو… برای شیمی درمانی به کانادا رفت و همونجا موند… و بعدها به من گفت که چقدر در دوران شیمی درمانی عذاب کشیده و چقدر خوشحاله که بچه هاش تو اون روزها کنارش نبودن تا شاهد حال زارش باشن… تا ۵ سال هم باید دارو مصرف کنه… و من اون روزها چه حال بدی داشتم… یکی از همکارهای زیبا و نازنینم هم دو سال پیش به خاطر سرطان سینه ای که متاستاز داده بود و متاسفانه پزشک سونوگراف متوجه متاستاز وحشتناکی که داده بود نشده بود درگذشت…

با: دخترونه

دخترونه — Fri, 19 Mar 2010 00:00:00 +0000

خیلی عالی بود . ممنون آقای مجیدی

با: به فرنگ برگشته

به فرنگ برگشته — Fri, 19 Mar 2010 00:00:00 +0000

شاید صحبتم تکراری باشه ولی فکر میکنم ارزش دوباره گویی رو داشته باشه. باید ها و نباید های هر جامعه رو اهمیت ارزش های حاکم بر اون جامعه تعیین میکنند. اینکه به دلیل حفظ عفت عمومی به قول شما لغت پص تان در زمره کلیدواژه های ممنوعه اینترنت در ایران قرار گرفته ، نشون میده که ارزش زندگی زنانی که امکان داره زندگیشون رو به خاطر اطلاع رسانی ناکافی از دست بدهند، برای جامعه در برابر دیگر مسائل، نزدیک به ناچیزه. کیه که تو ایران زندگی کرده باشه و ندونه کافیه یک زن ۵ ، چه پیر و چه جوان و چه زشت و چه زیبا، ۵ دقیقه کنار یک خیابان اصلی بیاسته تا ۱۰ تا ماشین براش نگه دارند. هفته پیش یکی از استاد هام در مورد وضعیت زنان در ایران از من پرسید.من هرچی فکر کردن جمله پیدا نکردم که بتونه این نگه داشتن ماشین ها رو به زبان آلمانی بیان کنه.برای اینکه چنین موضوعی در این مملکت غیر اسلامی اصلا نیست که یک آلمانی احتیاج به بیان کردنش داشته باشه.
متاسفانه ریشه اصلی این ارزشگزاری در جامعه ایرانیه و نه در قوانین مملکتی. یادمه مادر بزرگ من که خدارو شکر الان در سن ۷۲ سالگی روزی یک ساعت ورزش میکند، ۸ سال پیش مبتلا به سرطان سینه شده بود و به دلیل اینکه عروسی من در پیش بود حاضر نبود برای عمل جراحی به بیمارستان بره،دلیلش هم این بود که من پیرم و اگر زیر تیج جراحی بمیرم ، ازدواج تو بد یومن میشه!!!
خوشبختانه ما اون زمان تونستیم به عمل جراحی راضیش کنیم و با وجود اینکه یکی از سینه هاش رو مجبور شدند بردارند ولی خودش هنوز زنده است و از ورزش روزانه اش هم نمیگذرد.
نمیدونم چطوری باید طبقه بندی ارزش های حاکم بر جامعه رو طوری اصلاح کرد که حداقل تاحدودی با عقل سلیم جور در بیاد.

با: sh

sh — Fri, 19 Mar 2010 00:00:00 +0000

ممنون از اطلاعات فوق.آیا میتوانید در باره علائم ظاهری و پنهانی این بیماری بیشتر بگوئید؟

با: ستوده

ستوده — Fri, 19 Mar 2010 00:00:00 +0000

دکتر شما به این مطلب خو ب و پر رفرنس و جامع می گین یه چیزکی!؟
حضور شما در وبلاگم و تلاش خوب و همیشگی شما در اطلاع رسانیهای همه جانبه همیشه قابل تقدیره. بی اندازه سپاس. سایه شما از سر وبلاگستان فارسی کم نشود.

با: سیروس

سیروس — Fri, 19 Mar 2010 00:00:00 +0000

اگر راجع به خانم “الیویا نیوتن جان” و یا این اواخر خانم “کایلی مینوگ” هم می نوشتید بد نبود. متشکرم.

با: شاهین

شاهین — Fri, 19 Mar 2010 00:00:00 +0000

مطلب خیلی جالبی بود ، مثل همیشه !
خوشحال می شوم اگر به وبلاگ من هم سر بزنید .
راستی قصد ندارید پادکست جدید درست کنید ؟