فکر کنم این اولین چیزیه که اقوام و آشنایان – پدرها و مادرها – قربانیان پینوشه به ذهنشون می رسه. (البته اگه هنوز غزل خداحافظی رو نخونده باشن)

و بعد چهره ی عزیزشونه که آخرین بار از درب رفت و بر نگشت.

و سوم ناراحتی ها و اشک ها و تنها عکس یادگار اون عزیز رفته و سالها نفرت از مردی که خیلی معمولی مرد!

پینوشه هم مثل همه مرد ولی چیزی که در ذهن ها به جای گذاشت فکر نمی کنم چیز دوست داشتنی و قشنگی باشه.

حتی برای منی که این سر دنیا راحت دارم زندگیمو می کنم و حرم آتیشش منو نسوزوند ولی منم ازش متنفرم.

شرش کم!