دیدگاه‌ها برای: مطالب پراکنده

با: روزبه

روزبه — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

در مورد قسمت اول کاملا موافقم. در مورد قسمت سوم باید بگویم که نه به استناد این شعر بلکه با نگاهی به ادبیات زاقارت بعد از دهه ۵۰ ایران موافقم.

با: mahsa

mahsa — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

rasti goftam in khabar o ham bedastetoon beresonam ke stanislaw lem kasi ke novel filme solaris ro neveshte died from heart attack

با: اسماعیل

اسماعیل — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

دکی جون بالاخره موفق شدی یه چیزی بنویسی که ملت پاش نظر بدن

با: Aries Pisces

Aries Pisces — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

این ترانه ای که گفتید شاید تحت تاثیر آگهی تبلیغاتی ماهواره، “TEFAL”باشه که خانومه حین آشپزی با ماهیتابه تفال اشکهای گلوله گلوله ناشی از پیازش میافته تو ماهیتابه و دود میکنه…:))

با: محمد طالقانی

محمد طالقانی — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

درست مثل شما که فکر می کنی اگه چند نفر از حرفات حمایت می کنند یعنی دیگه آخرشی و همه حرفات درسته.

با: Mehdi HE

Mehdi HE — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

سلام.
مهدی اچ ای به دومین جدید رفت. اگه دوست داشتین لینک رُ درست کنین:
صفحه اصلی: mehdi-he.ws
روزنوشت‌ها: blog.mehdi-he.ws
موزیک.بلاگ: s.mehdi-he.ws

ممنون.

با: نرجس

نرجس — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

این قسمت سوم شما من را متعجب کرد… آقا درک این آوازها و ترانه ها یک فهم و شعور بالای هزاره ی سوم می خواد…!!!؟

با: Mohsen

Mohsen — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

اینکه این ترانه احساسی رو در شما بر انگیخته نکرده دلیل نمیشه که برای ترانه سرایی ِ ایران وامصیبتا سر بدید . نظر من کاملا بر عکس شماست . من این ترانه شهیار قنبری رو خیلی نو و تازه و درعین حال دلنشین می دونم . نوآوری داره . البته شاید باید توی حال و هوای خاصی باشید که درکش کنید (; خیلی هم خوب اجرا شده . انگار عادت کردیم به تکرار مکررات توی ترانه ها ولی شهیار می دونه چیکار می کنه .

با: parsi

parsi — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

kamelan movafegham!
va jaale ostoore va daneshmandane ma dar doha vaghan gheyre ghabele tahamol bood !

با: مژگانبانو

مژگانبانو — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

سلام بر آقای دکتر. احوال شما؟ درباب این توهم… ما سالهاست اسیر توهمیم! دقیقا و با تاکید دوباره دقیقا گرفتار همین نوعش هم! یعنی به گمانمان که مثلا شعر مهم ترین دغدغه جامعه بشری باید باشد اما تا پایمان می رسد خانه و والده مکرمه می فرمایند که نرویم توی اتاق و یاس منگولا بسراییم در آن مدت محدودی که هستیم خدمتشان یادمان می آید که ای دل غافل … یا مثلا وقتی درباره عشق و صفا و صمیمیت قلم فرسایی می کنیم ساعتها و بعد یک جایی ضد حال می خوریم ناجور تازه خاطر مبارکمان می آید که دنیا همین وبلاگستان ما نیست… راستش دغدغه بزرگتر من منظومه های کوچک وبلاگستانی است که هر یک از ما دور و بر خویش تشکیل داده ایم و از وجود منظومه های دیگر بی خبریم یا خود را به بی خبری می زنیم و همگی در این کهکشان شناوریم بی که بخواهیم بدانیم کمی آنسوتر چه می گذرد… جالبست هر کدام ما لینک های محدود خود را داریم و دوستان معدود خود را… شاعران… خبرنگاران… پزشکان…می شود نقشه این شهر مجازی را رسم کرد در ذهن… یک شهردار خوب می خواهد که خیابان کشی کند … دست شما درست