This is some kind of excerpt from blog

ما ایرانیان به دلیل این‌که تاریخی ملّی و مشترک نداریم، بر سر شخصیت‌های تاریخی‌مان نیز به توافق نرسیده‌ایم. عدّه‌ای مصدق را خدایگان کرده‌اند و می‌پرستندش، عدّه‌ای چون حمید سیف‌زاده و مرحوم مظفّر بقایی او را خائن می‌دانند. ۲۸ مرداد نزد عده‌ای کودتای آمریکایی-انگلیسی است، نزد بعضی شورش، نزد بعضی قیام ملّی! ما واقعاً کجا ایستاده‌ایم؟ تکلیف جوان ایرانی که می‌خواهد از تاریخ خود سردربیاورد چیست؟
من شخصاً معتقدم که به جای قضاوت کلّی، باید به راه اندیشیدن چندجانبه رفت و کارنامه‌ی شخصیت‌ها را از زوایای مختلف بررسید. ضمناً نسبت به شخصیت‌هایی که به تاریخ پیوسته‌اند، کینه‌توزی نکرد، چه آنان شخصیت‌هایی هستند “تاریخی” و جز کارنامه‌ای، چیزی از آنان باقی نمانده. این کارنامه را باید بررسی کرد؛ “خوب‌هایش” را آموخت و از “بدهایش” عبرت گرفت.
موفق باشید.