یک پزشک

چشم انسان، عضو حسی نیرومندی است. چشم‌ها می‌توانند میلیون‌ها رنگ را ببینند، خودشان را با تغییر میزان نور مطابقت دهند و اطلاعات را با سرعتی بیشتر از یک اتصال اینترنتی سریع، به مغز انتقال دهند.

اما آیا زمان آن نرسیده است که حس بینایی خود را توانمندتر کنیم؟!!

در فیلم «ترمیناتور»، کاراکتر «آرنولد شوارتزنگر»، وقتی به دور و برش نگاه می‌کرد، اطلاعات را روی همان تصویری که می‌دید، مشاهده می‌کرد. این اطلاعات «افزوده شده»، به او کمک می کرد که تصمیمات بهتری بگیرد. مثلا در این عکس فیلم ترمیناتور می‌بینید که مدل خودرو و موتورسیکلت روی تصویر مشاهده شده، اضافه شده‌اند:

در ماه‌های اخیر، یکی از داغ‌ترین موضوعات مورد بحث، فناوری جالبی به نام «واقعیت افزوده» یا Augmented reality است. هر گاه همزمان با مشاهده دور و برمان، بتوانیم اطلاعاتی متناسب با آن میحط به صورت نوشتاری یا با فرمت‌های دیگر، در همان تصویر مورد مشاهده، ببینیم، در واقع از واقعیت افزوده بهره برده‌ایم.

واقعیت افزوده، فناوری‌ است که این روزها به شدت مورد توجه قرار گرفته است و مثال‌های متعددی از کاربردهای فعلی و آتی آن می‌توان آورد:

- هم‌اکنون اپلیکیشن‌های موبایلی برای آیفون و گوشی‌های آندرویید، در دسترس هستند که می‌توانند با استفاده از فناوری «واقعیت افزوده»، نزدیک‌ترین ایستگاه مترو یا اغذیه‌فروشی را به مسافری که به شهر ناآشنایی رفته، نشان دهند. کافی است که صاحب گوشی با استفاده از دوربین گوشی خود به دور و برش نگاه کند، روی صفحه نمایش به او نشان داده خواهد شد که از کدام طرف باید حرکت کند تا به مقصد مورد نظر برسد.

- با استفاده از واقعیت مجازی می‌توان اطلاعات کاملی در مورد بناهای تاریخی و موزه‌ها در حین بازدید از انها گرفت و به علاوه عکسی‌های سایر بازدیدکننده‌ها را هم مرور کرد. کافی است گوشی‌تان را به سمت محل مورد نظر بگیرید.

- علاوه بر این گیم‌های مبتنی بر واقعیت افزوده هم ساخته شده‌‌اند.

- اما واقعیت افزوده می‌تواند کاربردهای جدی‌تری هم داشته باشد، فکر کنید که که یک خلبان هواپیمای جنگی یا یک سرباز روی عینکی که به چشم دارد، آخرین اطلاعات لازم را در مورد میدان جنگ بگیرد یا برای مثال یک پزشک حین جراحی، بتواند تصاویر و  اطلاعات مربوط به عکس‌های اشعه ایکس، سی‌تی اسکن یا MRI را درست روی پیکر بیمار خود مشاهده کند.

دسترسی به واقعیت افزوده از طریق لنزهای چشمی

رسیدن به واقعیت افزوده با استفاده از یک گوشی موبایل چیز خوبی است. اما چقدر خوب می‌شد که برای رسیدن به واقعیت افزوده، به موبایل هم نیازی نداشتیم و به طور طبیعی، بدون اینکه نیاز به بیرون آوردن گوشی و گرفتن آن به سمت هدف باشد، اطلاعات را به صورت مستقیم با چشمان خودمان دریافت می‌کردیم، طوری که اصلا کسی متوجه نشود!

مثلا تصور کنید که به سینما رفته‌اید و در حین تماشای یک فیلم، اسم یکی از بازیگرها را به یاد ندارید. روی پرسیدن اسم بازیگر را از کناری خود ندارید، سینما هم جای بیرون آوردن گوشی موبایل نیست. در این صورت چقدر نیکو بود اگر اسم و مشخصات و فهرست فیلم‌های بازیگر مورد نظر را در کنار پرده نمایش به صورت شخصی می‌دید! اما آیا چنین چیزی ممکن است؟ آیا باید در انتظار دهه‌های بعدی و ممکن شدن پیوند تراشه‌های مغزی ماند؟!

شاید چنین چیزی در حد رؤیا و داستان‌های علمی- تخیلی به نظر بیاید، اما گام‌های ابتدایی برای رسیدن به چنین هدفی برداشته شده است. ابزار تحقق این رؤیا، چیزی نیست، جز لنز چشمی! برای نمایش واقعیت افزوده، شاید هیچ چیز بهتر از لنزهای چشمی نباشد. همین ابزارهای کوچک اپتیک که روزانه بیش از صد میلون نفر از آنها در ساراسر جهان استفاده می‌کنند، می‌توانند برای نمایش واقعیت افزوده مورد استفاده قرار بگیرند و به این ترتیب اصلا لازم نیست از دریچه نمایشگرهای گوشی‌های موبایل، لپ‌تاپ‌ها یا یک عینک برای رسیدن به «واقعیت افزوده» به پیرامونمان نگاه کنیم!

دانشمندان در پی آن هستند که با افزودن مدارهایی به لنزهای چشمی، آنها را تبدیل به یک ابزار کارای دسترسی به واقعیت افزوده کنند. به صورت مختصر در این شیوه، اطلاعات دیداری از طریق حسگرهای لنز به کامپیوترهای دور و بر فرستاده می‌شود و سپس سامانه‌های واقعیت مجازی به صورت هوشمند و در صورت لزوم جستجو در اینترنت، اطلاعات متناسب را به گیرنده‌های لنز چشمی ارسال می‌کنند و سپس این اطلاعات از طریق LEDهای ویژه‌ای، بر روی تصویر مشاهده شده، افزوده می‌شوند.

البته در حال حاضر، برای رسیدن به این هدف، با چالش‌های تکنیکی زیادی روبرو هستیم. اما تاریخ نشان داده است که هیچگاه دشواری‌های فنی نمی‌توانند، مانع پیشرفت انسان‌ها شوند.

لنزهای چشمی، برای اصلاح عیوب انکساری چشم تجویز می‌شوند، آنها از پلیمرهای خاصی ساخته می‌شوند و به تناسب نوع عیب انکساری چشم، شکل‌های مختلفی دارند. برای اینکه لنزها بتوانند واقعیت افزوده را به نمایش بگذارند، باید مدارهای بسیار کوچکی در انها تعبیه شود. این مدارها باید پیام‌های بصری را دریافت کنند، یک پردازش ابتدایی روی آنها انجام دهند، اطلاعات لازم را به بیرون ارسال کنند، اطلاعات افزوده شده را با گیرنده‌های خود دریافت کنند و با فرمت‌های متنی و تصویری در محل مناسب به کمک LED نمایش دهند.

پیداست که این کار، دشواری‌های زیادی دارد و باید کم کم موانع را حل کرد و پله به پله به مقصد نزدیک شد. در حال حاضر، دانشمندان سعی می‌کنند با لنزهای چشمی با کمک بیمارات دیابتی بروند. به این ترتیب که حسگرهایی در آنها بگنجانند که قادر به اندازه‌گیری غلظت گلوکز در سلول‌های جشم باشد و هر گاه غلظت گلوکز بیش از حد بالا رفت، به صورت دیداری به این بیمارتن هشدار داده شود. به علاوه می‌توان به محض بالا رفتن غلظت قند، پزشک بیمار را هم در جریان گذاشت.

اما در پایان این مقاله شاید برایتان جالب باشد که بدانید که رهبری این پروژه جاه‌طلبانه را یک دانشمند ایرانی مقیم آمریکا به عهده دارد. این شخص کسی نیست جز دکتر بابک امیرپرویز. بایک امیرپرویز، تحصیلات دوره متوسطه را در دبیرستان علامه حلی طی کرد، در دانشگاه شریف، مهندسی الکترونیک خواند و سپس برای ادمه تحصیل به دانشگاه میشیگان رفت. در اینجا می‌توانید لیست بلندبالایی از درجات علمی و افتخارات کسب‌شده توسط وی را بخوانید. افتخاراتی که با کسب مدال برنز المپیاد فیزیک در سال ۱۹۹۱ و جایزه اول جشنواره خوارزمی برای طراحی هواپیمای تک‌موتوره تک‌سرنشین در همان سال شروع می‌شود. در سال ۲۰۰۷، بابک امیر پرویز، یکی از ۳۵ مخترع برتر MIT شناخته شد و در سال ۲۰۰۸، تایم او را برترین مخترع سال، برگزید. در سال ۲۰۰۹، هم نام او در میان برترین مهندسان آمریکا دیده می‌شود. وی در حال حاضرعضو هیأت علمی دانشکده مهندسی الکترونیک دانشگاه واشنگتن است.

یک مصاحبه کوتاه با بابک امیر پرویز را می‌توانید در اینجا ببینید.

منبع

این پست، در پاسخ به چند نفر از دوستان و خوانندگان که در مورد کتاب‌خوان‌های الکترونیک پرسیده بودند، نوشته می‌شود:

- چرا کتاب‌خوان الکترونیک؟!

اخیرا، کاهش آمار فروش کتاب و سود شرکت‌های چاپ و توزیع کتاب در آمریکا ، نگرانی زیادی را برانگیخته است. حتی اقبال به بعضی از کتاب‌های عامه‌پسندتر مثلا کتاب جدید «دن براون» Dan Brown هم نتوانسته است، این نگرانی را کاهش دهد.

با این وجود، اوضاع خوانندگان و فروشندگان کتاب‌های الکترونیک به کلی متفاوت است و شواهد نشان می‌دهد که کسانی که کتاب‌خوان‌های الکترونیک مثل کیندل و یا سونی‌ ریدر دارند، بیشتر کتاب می‌خوانند. برای مثال، بر اساس آمار آمازون، کسانی که کیندل خریده‌اند، ۳٫۱ بار بیش از زمانی که کیندل نداشتند، کتاب می‌خوانند. طبق این آمار کسانی که قبلا به طور متوسط قبلا ۸ کتاب از آمازون می‌خریدند، به واسطه کیندل به طور متوسط ۲۴٫۸ عدد کتاب می‌خرند.

سونی که هم که سازنده یکی دیگر از محبوب‌ترین کتاب‌خوان‌های الکتورنیک یعنی سونی‌ریدر است، می گوید که هر مشتری‌اش ماهانه ۸ کتاب از فروشگاه کتاب‌های الکترونیک این شرکت، کتاب می‌خرد. این عدد را باید با ۶٫۷ عدد کتابی که به طور متوسط هر کتاب‌خوان آمریکایی ماهانه ابتیاع می‌کند، مقایسه کرد.

روشن است که نباید، افزایش علاقه دارندگان کتاب‌خوان‌های الکترونیک به خرید و خواندن کتاب‌ها، را به کل جامعه تعمیم داد، چرا که دارندگان این ابزارها عموما جزو قشری هستند که بیتشر مشتاق کتاب و کتاب‌خوانی هستند.

کتاب‌خوان‌های الکترونیک باعث سهولت و راحتی در قرائت کتاب‌ها می‌شوند، با کمک این ابزارها می‌شود، کتاب‌های مورد علاقه را همه جا با خود حمل کرد و در هر زمان که فرصتی پیش آمد، خواند. فونت‌ها را هم به هر اندازه که لازم باشد، می توان تغییر داد.

کتاب‌خوان الکترونیک سبک و قابل حمل هستند و از آنجا که از فناوری‌ای به نام E Ink استفاده می‌کنند، با یک بار شارژ می‌توان هزاران صفحه کتاب را با آنها خواند، بدون آنکه نیاز به شارژ مجدد باشد. به همین علت، آسودگی و رفاهی که کتاب‌خوان‌های الکترونیک به ارمغان می‌آورند، قابل مقایسه با خواندن کتاب الکترونیک در لپ‌تاپ‌ها و کامپیوترهای دستی و یا آیفون نیست.

در صورت رواج کتاب‌خوان‌های الکترونیک در جامعه، میزان مصرف کاغذ به میزان قابل توجهی کاهش می‌یابد، پس یک سود ثانویه استفاده از این ابزارها کمک به حفظ محیط زیست است.

گرچه تابه حال، ۹۴۵ هزار کیندل و ۵۲۵ هزار عدد سونی‌ریدر به فروش رسیده است، اما بازار کتاب‌خوان‌های الکترونیک، هنوز بازار جوانی است و به نظر می‌رسد در چند سال بعد، شاهد رشد جهشی فروش این ابزارها و عرضه مدل‌های جدیتر با امکانات بیشتر باشیم.

اما از سوی دیگر، نمی‌توان انکار کرد که حس و حال ویژه کتاب‌های کاغذی به این زودی‌ها قابل جانشین شدن با وسایل الکترونیک نیست، بوی کهنگی یا ظاهر مندرس یک کتاب، حاشیه‌نویسی کنار یک برگ کتاب، ورق زدن فیزیکی کتاب، چیزهایی نیستند که به این زودی‌ها فراموششان کنیم.

کسی چه می‌داند، شاید به زودی شاهد کتاب‌های الکترونیک باشیم که بیشتر تداعی‌کننده فرمت فیزیکی کتاب‌های کاغذی باشند، مثلا بشود به صورت مجازی یا حتی واقعی صفحات آنها را ورق زد و در این حین، صدای ورق خوردن آنها به گوش برسد!

اما پاره‌ای هم بیم آن را دارند که همانگونه که اینترنت و دزدی آنلاین موسیقی، ضرر و زیان زیادی را متوجه شرکت‌های تهیه و توزیع موسیقی کرد، رواج کتاب‌های دیجیتال هم در آینده، انتشاراتی‌ها را دچار مشکل کند. در حال حاضر چنین مشکلی وجود ندارد، اما علایم نگران‌کننده‌ای از آن مشاهده می‌شود. برای مثال یک نقص امنیتی در سامانه آمازون باعث شده که پاره‌ای بتواند با استفاده از اکانت دوستانشان، کتاب‌های خریداری‌شده توسط آنها را بخوانند، بدون اینکه مجبور باشند، هزینه‌ای بپردازند.

——————————

کدام کتاب‌خوان الکترونیک؟

مشهورترین کتاب‌خوان‌های الکترونیک در حال حاضر سونی‌ریدر و کیندل هستند که به ترتیب توسط شرکت سونی و آمازون ساخته می‌شوند.

دو ماه پیش یک سونی‌ریدر خریدم و از هزینه‌ای که پرداخت کردم، راضی هستم. با سونی‌ریدر در یکی دو سفر، خیلی راحت کتاب خواندم و همچنین فکر نمی‌کنم بدون این وسیله می‌توانستم یکی دو کتاب را که زبان انگلیسی بودند و فونت ریزی داشتند، بخوانم.

اگر مشتاق خریدن کتاب‌خوان‌های الکترونیک هستید، باید بدانید که این ابزارها تنها برای نمایش کتاب‌هایی که به صورت تکست هستند، مناسب هستند. بیشتر کتاب‌های فارسی که می‌توان از اینترنت به رایگان آنها را دانلود کرد، اسکن‌شده هستند و کتاب‌خوان‌های الکترونیک نمی‌توانند، آنها را درستی نمایش دهند. اما خوشبختانه دست‌کم سونی‌ریدر در نمایش متن فارسی مشکلی ندارد و به علاوه از فرمت word ‌هم پشتیبانی می‌کند. این را هم در نظر داشته باشید که می‌تواند یادداشت‌های خودتان یا صفحات وب را وارد دستگاه کنید و در فرصت مناسب بخوانید.

بعضی‌ها عقیده دارند که کیندل، با وضوح بهتری متن را به نمایش می‌گذارد، اما من شخصا چنین چیزی را متوجه نشده‌ام.

در عین حال اگر مقیم خارج کشور هستید، یکی از چیزهایی که در زمان انتخاب کتاب‌خوان باید به آن توجه کنید، فروشگاه کتاب آمازون و سونی است. به نظر می‌رسد که فروشگاه کتاب آمازون چشم‌گیرتر از سونی باشد، اما سونی گام‌های خوبی برای غنی کردن کتابفروشی خود برداشته است.

از لحاظ زیبایی من شخصا، سونی‌ریدر را ترجیح می‌دهم. ظاهر سونی‌ریدر بیشتر تداعی‌کننده یک کتاب فیزیکی است. سوین‌ریدر یک محافظ چرمی خوش‌ساخت هم دارد که به خوبی صفحه نمایش دستگاه را محافظت می‌کند.

سونی‌ریدر مدل PRS-700BC در حال حاضر در ایران، قیمتی حدود ۵۳۰ هزار تومان و مدل PRS-505، حدود ۴۶۰ هزار تومان قیمت دارد. اما به نظرم بد نیست که چند مدتی صبر کنید تا مدل‌های جدیدتر سونی‌ریدر هم وارد ایران شوند. البته مسلما مدل‌های جدید در ابتدا با قیمت بالاتری به فروش خواهند رسید.

مدل PRS-700BC،  که من خریده‌ام، لمسی است. یکی از مزایای خوب لمسی بودن این است که می‌شود به راحتی هر چه تمام‌تر سطرهای مهم کتاب را های‌لایت کرد. همچنین این مدل سونی‌ریدر، نور LED دارد که خواندن کتاب را در تاریکی هم میسر می‌کند.

—————————

اما بد نیست در همین پست، یک کتاب‌خوان الکترونیک جدید را هم به شما معرفی کنیم. این دستگاه جدید Nook نام دارد و متعلق به Barnes & Noble است. Barnes & Noble در آمریکا، دارنده بزرگ‌ترین فروشگاه‌های زنجیره‌ای کتاب است. «نوک»، سه‌شنبه همین هفته معرفی شد. قیمت این وسیله ۲۵۹ دلار، یعنی معادل یک دستگاه کیندل است.

نمایشگر «نوک»، ۶ اینچی و سیاه و سفید است، در زیر این نمایشگر، صفحه کنترل رنگی لمسی دستگاه قرار دارد. دارندگان این وسیله می‌توانند در ۱۳۰۰ فروشگاه شرکت، با استفاده از Wi-Fi کتاب دانلود کنند، خارج فروشگاه‌ها هم با استفاده از شبکه اینترنت موبایلی ۳G شرکت AT&T، دانلود کتاب‌های میسر می‌شود.

نوک، ۲ گیگ حافظه دارد که برای ذخیره ۱۵۰۰ کتاب کافی است. حتی می‌شود با افزودن یک کارت حافظه، ۱۷۵۰۰ کتاب را با خود همراه داشت.

یکی از ویژگی‌های جالب «نوک» این است که، قرض دادن کتاب را ممکن می‌کند! هر دارنده «نوک» می‌تواند به مدت ۱۴ روز، یک کتاب را به دوستش به صورت مجازی قرض دهد تا بخواند، البته در این حین خودش قادر به خواندن کتاب نخواهد بود!

——————

اما مزایا و امکانات کتاب‌های الکترونیک، باعث نشده است، دنیای فناوری در زمینه ارتقای عرضه کتاب‌های کاغذی بیکار بماند و به دنبال چاره نباشد.

فرض کنید که کتابی را در کتاب‌فروشی‌های ایران پیدا نکرده باشید و مجبور شده باشید که یه یکی از آشنایانتان در خارج از کشور بگویید که کتاب را برایتان بخرد و پست کند یا کتاب را از آمازون سفارش دهید. در این صورت حتما متوجه دشواری کار می‌شوید و بابت زمانی که باید به انتظار بنشینید، تأسف می‌خورید.

اما به تازگی چاپگر ویژه‌ای به نام Espresso Book Machine ساخته شده است که می‌تواند با دسترسی به دو میلون کتاب کتاب‌خانه گوگل، هر کتابی را که مشتری درخواست کند، در کوتاه‌ترین زمان چاپ و صحافی کند و در اختیارش قرار دهد. این وسیله می‌تواند در هر دقیقه ۱۴۵ صفحه پرینت بگیرد و هزینه تمام‌شده هر صفحه، تنها معادل یک سنت خواهد بود! (ویدئو)

این چاپگر ویژه ۱۰۰ هزار دلاری، هم‌اکنون تنها در مراکز محدودی حضور دارد. اما تصور کنید که با رواج این فناوری، شاهد چه انقلابی در توزیع کتاب خوهیم بود! در آن صورت، شاید همانند خودپردازها یا ATM‌ها، در خیابان‌ها و در جلوی کتاب‌فروشی‌های، باجه‌هایی را ببینیم که بتوان به راحتی به کمک آنها کتاب‌ تحویل گرفت. در چنان روزی دیگر چیزی به نام کتاب نایاب، وجود خارجی نخواهد داشت. هزینه انتقال کتاب به صفر خواهد رسید و همزمان با رونمایی از هر کتاب، در همه نقاط دنیا، کتاب قابل خریداری شدن خواهد بود.

————————

کتاب‌های دیجیتال و بازار کتاب ایران: در حال حاضر هیچ کدام از انتشاراتی‌های ایران تا جایی که می‌دانم برنامه‌ای برای فروش کتاب الکترونیک ندارند. راستش با توجه به وضعیت کپی‌رایت و همچنین مهیا نبودن بستر مناسب برای خرید آنلاین کتاب‌های الکترونیک و ضعیف بودن سامانه‌های اینترنتی، چشم‌انداز روشنی هم به چشم نمی‌خورد.

اما مشتاقان خواندن کتاب‌های به زبان اصلی، از این لحاظ هیچ مشکلی ندارند. کتاب‌های الکترونیک بی‌شماری در اینترنت آپلود شده‌اند، که می‌توان به راحتی آنها را دانلود کرد و با استفاده از کتاب‌خوان‌های الکترونیک دیگر لازم نیست کسی هزینه پرینت گرفتن از کل کتاب یا رنج مطالعه کتاب را در پشت مانیتورها بر خود هموار کند.

منابع: Read/WriteWeb و نیویورک ‌تایمز (+ و +)

چقدر برای ثبت خاطرات خود ارزش قائل هستید؟ آیا شما هم جزو آن دسته از مردم هستید که دوست دارند هر جا می‌روند، عکس بگیرند، خاطرات روزانه‌شان را بنویسند و حتی نشریات کاغذی را که می‌خوانند، بایگانی کنند؟

دو سال قبل در پستی، برایتان در مورد یکی از پروژه‌های مایکروسافت به نام MyLifeBits نوشتم. مایکروسافت با این پروژه قصد داشت که راهی برای دیجیتالی کردن همه خاطرات آدم‌ها پیدا کند.

اگرچه تعداد کسانی که چنین عادت و علاقه‌ای دارند، کم نیست، اما ما تا به حال سخت‌افزارهای مناسبی برای عملی کردن این هدف نداشتیم. مسلما محققان و مخترعان بیکار ننشسته‌اند و ما در سال‌های آینده حتما شاهد به بازار آمدن گجت‌هایی با قیمت مناسبی خواهیم بود که این آرزو را محقق خواهند کرد. 

در خبر جالبی که نیوساینتیست منتشر کرده، در مورد دوربینی توضیح داده شده که می‌تواند یکی از نخستین محصولاتی باشد که چنین کارایی را دارند.

یک شرکت‌ انگلیسی دوربینی با نام ViconRevue ساخته است که به زودی خریدارانش خواهند توانست با آویزان کردن آن از گردنشان، همه لحظات عمر خود را جاودانه کنند.

البته هدف اولیه سازندگان این دوربین، کمک به بیماران دچار بیماری آلزایمر بود، ولی در آینده ممکن است مردم از این دوربین برای آرشیو کردن زندگی خود و اصطلاحا ایجاد lifelog استفاده کنند. شرکتی که این دوربین را ساخته، فناوری این گوشی را از شرکت مایکروسافت خریده است. تا به حال این دوربین بیشتر مورد توجه نورولوژیست‌ها قرار گرفته بود، چرا که پژوهش‌های علمی آنها نشان داده بود، مرور اتفاقات روزانه توسط بیماران مبتلا به دمانس یا زوال حافظه، با استفاده از دیدن عکس‌، می‌تواند اثر مثبتی روی حافظه بلندمدت این بیماران داشته باشد. هفته قبل هم این وسیله در نشست دانشمندان عصب‌شناس در شیکاگو، به نمایش درآمد.

وقتی کسی این دوربین را از گردنش آویزان می‌کند، دوربین به صورت خودکار هر ۳۰ ثانیه یک بار، یک عکس می‌گیرد. البته این دوربین مجهز به شتاب‌سنج و حس‌گرهای نور هم هست، در نتیجه هر وقت یک نفر از محیطی وارد محیط دیگر شود، مثلا از خانه به بیرون برود یا از خیابان وارد دفتر کارش شود، دوربین متوجه می‌شود و عکس جدید می‌گیرد. به علاوه گوشی حس‌گر فروسرخ هم دارد که می‌تواند گرمای بدن شخصی را که جلوی دارنده دوربین قرار می‌گیرد، تشخیص دهد و منجر به گرفتن تصویر جدید شود. حافظه یک گیگابایتی‌ این گوشی، گنجایش ذخیره ۳۰ هزار عکس را دارد.

 
نمونه عکسی که  دوربین ViconRevue می‌گیرد، عکس‌های وضوح ۶۴۰×۴۸۰ دارند.

این دوربین که فعلا بیشتر از ۵۰۰ نمونه از آن ساخته نشده، حدود ۸۲۰ دلار قیمت دارد و گمان می‌رود که در سال ۲۰۱۰ وارد بازار شود و مورد استفاده مردم عادی قرار بگیرد. کسی چه می‌داند، شاید روز و روزگاری، وسایلی از این دست، جزو وسایل روتین زندگی‌مان شوند.