یک پزشک

از یک سرویس خوب آپلود فایل چه انتظاری دارید؟ هر کسی بسته به سلیقه و نیازهای خود و همچنین میزان آشنایی با وب، پاسخ‌هایی برای این سؤال دارد:

- کار با آن آسان باشد. محیط سایت کاربرپسند باشد.
- محدودیت پهنای باند نداشته باشد.
- لینک مستقیم با ویژگی از سرگیری مجدد دانلود resume بدهد.
- سایت ویژگی‌های اجتماعی هم داشته باشد.
- بتوان یک فایل را به صورت عمومی یا خصوصی آپلود کرد.
- بعد از مدت معینی، فایل‌ها از روی سرویس آپلود پاک نشوند.
- بتوان فایل‌های صوتی تصویری آپلود شده را به صورت توکار embed در وبلاگ قرار داد.
- آمار دانلود را مشخص کنند.

تصور نمی‌کنم سایت آپلودی را بتوان یافت که همه این ویژگی‌ها را یکجا داشته باشد، اما در حال حاضر سایت‌هایی هستند که بیشتر این ویژگی‌ها را دارند.
متأسفانه کاربران ایرانی اینترنت، صرفا سایت‌های ایرانی آپلود فایل مثل پرشین‌گیگ و پارسا اسپیس را می‌شناسند. این دو سرویس آپلود ایرانی قابل احترام هستند، پهنای باند نسبتا مناسبی دارند، کار با آنها بسیار آسان است و لینک مستقیم می‌دهند.

اما چه چیز باعث شده که وبلاگ‌نویس‌های ایرانی کمتر از سایت‌های جدید آپلود فایل که هر یک ویژگی‌های جالبی دارند، استفاده کنند؟

عدم آشنایی مخاطبان وبلاگ‌ها با این سایت‌ها می‌تواند یک دلیل عمده باشد. تجربه ثابت کرده که تعداد قابل توجهی از خوانندگان وبلاگ‌ها با شیوه دانلود از سایت‌های آپلود فایل آشنا نیستند. مثلا تفاوت لینک مستقیم و لینک غیرمستقیم را نمی‌دانند. به همین خاطر وبلاگ‌نویس‌ها بیشتر ترجیح می‌دهند، از سرویس‌هایی استفاده کنند که لینک مستقیم و سرراست بدهند.

اگر بخواهم سایت‌های آپلود فایل را مطابق سلیقه و نظر خودم ردهِ‌بندی کنم، باید بگویم که سایت‌های esnips، box‌ و drop.io به خاطر ویژگی‌های خوبشان به نظر من بهترین سایت‌های آپلود فایل هستند.

در دسته دوم سایت‌هایی مثل divshare، hotshare، ۴shared و ده‌ها سایت مشابه قرار می‌گیرند.

اما در دسته سوم، صدها سایت آپلود قرار می‌گیرند که نقاط ضعف زیادی دارند. مثلا برای آپلود فایل در آنها باید حتما ثبت‌نام کرد، تبلیغات زیاد دارند و دانلود از آنها مشکل است.

البته باز بسته به کاری که از سایت انتظار داریم، درجه‌بندی سایت‌های آپلود، متغیر است. مثلا رپیدشیر که برای از نظر راحتی دانلود یک سایت دسته سومی است، برای فیلم‌بازها، بهترین سایت آپلود و دانلود محسوب می‌شود. برای کسی هم
که اصلا ویژگی‌های اجتماعی برایش مهم نیست و پهنای باند زیاد نمی‌خواهد، سرویس‌های ایرانی آپلود فایل، قطعا مناسب هستند.

در این پست می‌خواهم اندکی در مورد drop.io بنویسم، سایت آپلود خوبی که کمتر از سوی وبلاگ‌نویس‌های اراین معرفی شده است و کاربران ایرانی اینترنت بسیار کم از آن استفاده می‌کنند:

- بعد از وارد شدن به drop.io می‌بینید که این سایت محیط بسیار ساده‌ و در عین حال کاربرپسندی دارد. اما سایت drop.io
در عین سادگی، ویژگی‌های جذاب بسیار زیادی دارد.

- بعد از ورود به سایت می‌توانید یک بسته آپلود فایل با نام دلخواه ۷ کاراکتری ایجاد کنید، فایل‌های مورد نظر خودتان را انتخاب کنید و فایل‌ها را آپلود کنید.

- فایل‌های یکی یکی آپلود می‌شوند و بعد از اتمام آپلود، شما همه آنها را در یک صفحه می‌بینید. رنگ پشت‌زمینه، لوگو و رنگ فونت این صفحه را شما می توانید به دلخواه تغییر بدهید. (در بالای صفحه روی edit drop کلیک کنید.)

- شما می‌توانید به بازدیدکنندگان از این صفحه، اجازه بدهید که خودشان فایل‌هایی را اضافه کنند، شما می‌توانید برای این صفحه پسورد بگذارید.

- خیلی جالب است که این صفحه آپلود، خروجی فید هم دارد! تصور کنید که قطعات موسیقی یک خواننده را آپلود کرده‌اید و خوانندگان شما که مشترک فید این صفحه هستند، می‌توانند هر وقت شما فایلی اضافه کردید، به سرعت مطلع شوند!

- شما در صفحه آپلود خودتان می‌توانید، نام و آدرس وبلاگتان یا لینک‌های مرتبط با فایل‌های آپلود شده را اضافه کنید.

- همچنین می‌توانید یادداشتی بنویسید و در مورد فایل‌ها و یا هر چیز دیگر توضیح بدهید!

- شما می‌توانید با استفاده از کدی که در همین صفحه آپلود به شما داده می‌شود، ویجتی در وبلاگتان قرار دهید که خوانندگان مستقیما از وبلاگ شما، فایل‌های مشابه را آپلود کنند.

- ظرفیت نهایی هر صفحه آپلود، ۱۰۰ مگابایت است که بسیار مناسب است.

- کسانی که وارد این صفحه آپلود می‌شوند، می‌توانند از طریق توییتر یا ایمیل از به‌روز شدن فایل‌ها مطلع شوند.

- حتی می‌توان به بازدیکنندگان از این صفحه آپلود اجازه داد که از طریق ایمیل، فایلی اضافه کنند. آنها همچنین می‌توانند پیام صوتی هم پای صفحه بگذارند، برای این کار به آنها یک شماره تلفن داده می‌شود!

- جالب اینجاست که فایل‌های آپلود شده را می‌توان با دانلودمنیجرها دانلود کرد، ضمن اینکه دانلود ویژگی از سرگیر مجدد یا resume هم دارند!

- بازدیدکنندگان از صفحه آپلود می‌توانند، برای هر فایل کامنت هم بگذارند.

ملاحظه می‌کنید که چنین امکانات پیشرفته‌ای را در هیچ سایت آپلودی تا پیش از این شاهد نبودیم.

اما به تازگی به همه این ویژگی‌های انقلابی، ویژگی دیگری اضافه شده است: drop.io یک افزونه برای مرورگر فایرفاکس
ساخته است که کار آپلود را بسیار آسان می‌کند:

بعد از نصب این افزونه، آیکونی در زیر فایرفاکس اضافه می‌شود:

برای آپلود فایل‌ها شما می‌تواند خیلی ساده فایل‌های مورد نظر را انتخاب کنید و بعد آنها را drag and drop کنید. فایل‌ها یک به یک آپلود می‌شوند و بعد از اتمام آپلود، صفحه آپلود در یک برگه جدید در فایرفاکس، نمایش داده می‌شوند.

هر وقت خواستید می‌توانید یک صفحه جدید آپلود جدید درست کنید و فایل‌های جدید را در صفحه مجزایی آپلود کنید.

می توانید به کمک این افزونه، چندین صفحه آپلود درست کنید، هر کدام از آنها را بوک‌مارک کنید و فایل‌ها را متناسب با محتوای آنها در صفحه آپلود مناسب آپلود کنید.

کار با drop.io ساده‌تر از چیزی است که فکر می‌کنید، حتما تستش کنید!

برای تست پیشنهاد می‌کنم به این صفحه بروید!

توجه: مدتی پیش پستی در مورد نحوه ایجاد لینکدونی با استفاده از گوگل ریدر و مزایایی نوشته بودم که متأسفانه عکس‌های آن پاک شده بود. با توجه به نیاز این روزهای وبلاگستان، عکس‌ها و لینک کد را مجددا آپلود کردم.

در وبلاگستان فارسی، داشتن یک قسمت موسوم به لینکدونی از ضروریات است. هر چند به اعتقاد من و بعضی از دوستان، لینکدونی آنچنان که بعضی از دوستان تصور می‌کنند، در بالا رفتن ترافیک و معرفی وبلاگ‌های دیگر مؤثر نیست، اما باز هم نمی‌شود منکر جذابیت این قسمت در وبلاگ‌ها شد.

تا قبل از به راه افتادن بلاگرولینگ، صاحبان وبلاگ‌ها، بسیار ساده، در ستون کناری وبلاگشان، نام و آدرس وبلاگ‌ها را اضافه می‌کردند.

بلاگرولینگ که راه افتاد، مورد استقبال گسترده‌ای قرار گرفت، دیگر هر وبلاگ‌نویس می‌توانست، به سادگی وبلاگی را به مجموعه وبلاگ‌های لینکدونی‌اش اضافه کند و نیازی به تغییر و تحول و دستکاری قالب برای اضافه کردن یک وبلاگ نبود. یکی از برجسته ترین ویژگی‌ها بلاگرولینگ این بود که نویسنده یک وبلاگ می‌توانست بعد از نوشتن یک پست جدید، وبلاگش را در این سرویس پینگ کند، در این صورت، وبلاگش به نشانه به‌روز شدن و بسته به تنظیماتی که هر وبلاگ‌نویس در لینکدونی وبلاگش اعمال کرده بود، به بالای فهرست منتقل می‌شد یا فونت نام وبلاگ بولد می‌شد.

اما بلاگرولینگ هم نتوانست لینکدونی وبلاگ‌ها را مدرن کند و بعد از مدیت وبلاگ‌نویس‌ها متوجه، اشکلات فراوان آن شدند که آنها را می‌توان در موارد زیر خلاصه کرد:

- بعد از مدتی بسیاری از ISPها به دلایلی نامعلوم و عجیب، دسترسی به این سرویس را ناممکن کردند!
- پینگ‌های کاذب: بعضی از بلاگرآزارها، به طور کاذب یک وبلاگ را پینگ می‌کردند و وقتی خوانندگان یک بولاگ برای خوانندگان مطالب تازه می‌آمدند، متوجه می‌شدند که کلاه سرشان رفته و گاهی با صاحب وبلاگ دست به یقه می‌شدند! بگذریم که بعضی از وبلاگ نویس‌های کمتر مطرح، از پینگ‌های کاذب برای افزایش هیت خودشان استفاده می‌کردند!
- خرابی‌های مکرر بلاگرولینگ: بلاگرولینگ بعد از مدتی و به خصوص بعد از تغییر مدیران آن دچار اختلالات مکرر می‌شد، گاهی سه چهار روز کلا از کار می‌افتاد و نمی‌شد، وبلاگی را در آن پینگ کرد. در این زمان وبلاگستان فارسی که به شدت وابسته به بلاگرولینگ بود و بدون این سرویس اموراتش نمی‌گذشت، چنان تحت تأثیر قرار می‌گرفت که بعضی ازوبلاگ‌نویس‌ها، وضعیت پیش امده را به رفتن برق وبلاگستان تشبیه می‌کردند!

زمان همینطور سپری می‌شد تا سرانجام وبلاگستان با مفهوم فید آشنا شد و بعد از مدتی سرویس فیدخوانی آنلاین گوگل ریدر راه افتاد. وبلاگ‌نویس‌ها و خوانندگان وبلاگ‌ها متوجه شدند که با استفاده از ابزار فید، می‌توانند به راحتی و بدون دردسر، آخرین مطالب وبلاگستان را بدون نیاز به سر زدن به هر یک از وبلاگ‌ها بخوانند.

در همین زمان بود که رفته‌رفته بعضی از وبلاگ‌نویس‌ها به فکر افتادند که به نحوی با استفاده از بلاگرولینگ و فناوری فید، لینکدونی‌ بسازند. تلاش‌های اولیه، نتایج چندان جالبی نداشت، اما کم‌کم روش‌ها و ترفندهایی برای ساختن لینکدونی گوگل ریدری یا اختصارا «گودری»، ابداع شد.

در قالب جدید وبلاگم، من لینکدونی بلاگرولینگی‌ام را حذف کردم و یک لینکدونی گودری را جانشین آن کردم. شما می توانید در ستون کناری وبلاگم این لینکدونی را ببینید.

ساختن یک لینکدونی گودری، شاید به سادگی لینکدونی بلاگرولینگی به نظر نیاید، اما واقعیت این است که فقط کمی وقت می‌خواهد.

اگر مشتاق هستید که یکی لینکدونی مدرن گودری داشته باشید، این مراحل را دنبال کنید:

۱- اگر در گوگل اکانتی ندارید، یک اکانت یا حساب کاربری برای خود بسازید.

۲- وارد گوگل ریدر بشوید.

۳- به سایتی که می‌خواهید، در لینکدونی گودری‌تان نمایش داده شود، وارد شوید و فیدش را پیدا کنید. پیدا کردن فید یک وبلاگ راحت است، یا صاحب وبلاگ با آیکون‌های آدرس خروجی فیدش را نشان داده است، یا در نوار آدرس می‌توانید، خروجی فید را پیدا کنید.

۴- فید را وارد گوگل ریدر خود کنید:

۵- یک فولدر مخصوص لینکدونی درست کنید و همه فیدهای وبلاگ‌هایی را که می‌خواهید در لینکدونی‌تان نمایش داده شوند، وارد آن کنید:

۶- فید وبلاگ‌هایی را که می‌خواهید وارد لینکدونی شما شود، به همین روش یکی یکی وارد گوگل ریدر کنید.

۷- وارد setting شوید:

۸- روی Folder and Tags کلیک کنید:

۹- فولدر فیدهای لینکدونی را از حالت private درآورید و public‌ کنید:

۱۰- روی add a clip to your site در مقابل فولدر کلیک کنید. صفحه‌ای باز می‌شود، شما فقط به اعداد بعد از یوزر و نام فولدر نیاز دارید:

۱۰- این کد را از اینجا دانلود کنید.

۱۱- در این کد، تغییرات زیر را اعمال کنید:

۱۲- کد را در وبلاگتان بگذارید. کار تمام است.

ویژگی‌های لینکدونی گودری:
- همواره، وبلاگ‌های به روزتر را نشان می‌دهد.
- وقتی موس را روی نام وبلاگ می‌برید، عنوان آخرین پست وبلاگ نشان داده می‌شود.
- تحت تأثیر پینگ‌های کاذب قرار نمی‌گیرد.

تذکر مهم و تشکر: کد را از سایت رادیوزمانه برداشته‌ام.

بعد از پستی که روز قبل درباره مایکل فلپس نوشتم، مطالب جالب دیگری هم درباره او خواندم که بد ندیدم که آنها را هم در وبلاگ منعکس کنم.

همانطور که نوشتم فیزیک بدنی مایکل فلپس کاملا برای ورزش شنا مناسب است، اما ویژگی‌های همین فیزیک مناسب باعث شده است که برخی شک کنند که فلپس مبتلا به یک اختلال نادر ژنتیکی به نام سندرم مارفان است و به طرز متناقضی با استفاده از ویژگی‌هایی بدنی ناشی از همین سندرم، بر ورزشکاران دیگر برتری می‌یابد.

سندرم مارفان یک اختلال ژنتیکی بسیار نادر است که بافت همبند را تحت تأثیر قرار می‌دهد. سندرم مارفان ناشی از موتاسیون ژن FBN1 روی کروموزوم ۱۵ است، این ژن گلیکوپروتئینی به نام «فیبریلین ۱» را کد می‌کند که جزئی از ماتریکس خارج سلولی محسوب می‌شود.

خصوصیات ظاهری فلپس که منطبق با اختلال ژنتیکی سندرم مارفان هستند، شامل این موارد هستند:

- فاصله بین انگشتان دو دست فلپس در حالت گشاده بیشتر از طول قامت اوست. (۲۰۰ سانتیمتر در برابر ۱۹۰ سانتیمتر)
- انگشتان دست و پای باریک و بلند
- اندام‌های فوقانی بلند (دست‌های بلندتر از پاها)
- جناغ سینه برآمده pectus carinatum
- مفاصل با انعطاف‌پذیری بالا
- صورت باریک و کشیده
- چانه کوچک
- نامنظم بودن دندان‌ها

نخستین بار سندرم مارفان در سال ۱۸۹۶، توسط یک پزشک فرانسوی به نام آنتونی مارفان، توصیف شد. این بیماری علاوه بر سیستم اسکلتی بر قلب و عروق و چشم‌ها هم اثر می‌گذارد.

مارفان، یک اختلال اتوزوم غالب است،‌ اگر شخصی مبتلا به مارفان باشد، فرزندش به احتمال ۵۰ درصد به این اختلال مبتلا می‌شود. البته از هر ۴ نفری که مارفان دارد، یکی والدین بیمار ندارد و بیماری وی ناشی از یک جهش ژنی است.

جدی‌تری عارضه قلبی عروقی مارفان، اتساع ریشه آئورت است. این اتساع ناشی از ضعف جدار آئورت است و حتی می‌تواند منجر به پاره شدن آئورت هم بشود.

مارفان می‌تواند روی دریچه میترال (دریچه بین بطن و دهلیز چپ) هم اثر بگذارد و موجب پرولاپس یا پس زده شدن خون از محل این دریچه شود.

مارفان موجب یک سریع اختلال چشمی هم می‌شود که شاخص‌ترین آنها دررفتگی عدسی چشم است.

مارفان مردها و زن‌ها را به صورت یکسان درگیر می‌کند، از هر ۱۰ هزار آمریکایی یکی مبتلا به سندرم مارفان است.

اما برمی‌گردیم به بحث اصلی این پست: آیا فلپس واقعا سندرم مارفان دارد؟!

این روزها سایت‌ها و وبلاگ‌های زیادی این بحث را شروع کرده‌اند. حتی در سایت ویکی‌پدیا در مدخل سندرم مارفان، فلپس به عنوان یکی از اشخاص مشهوری نام برده شده که مبتلا به این سندرم است.

خود مایکل فلپس در کتابش با عنوان Beneath the Surface، در این مورد نوشته است. جستجویی در این کتاب با استفاده از سرویس کتاب گوگل، ما را درست به صفحه‌ای می‌برد که فلپس در این مورد توضیح داده است.

فلپس توضیح داده است که روزی در هنگام تمرینات، دچار تپش قلب شد و به توصیه مربی‌اش به پزشک مراجعه کرد،با توجه به ویژگی‌ها ظاهری فلپس و تپش قلب، از او یک EKG (نوار قلب) گرفته شد که طبیعی بود، از آن زمان به بعد، فلپس سالانه در بیمارستان جان هاپکینز مورد معاینات دوره‌ای قرار می‌گیرد و وضعیت سلامت ریشه آئورتش مورد بررسی قرار می‌گیرد.

البته باید توجه داشت که تنها با اتکا به ویژگی‌ها ظاهری اسکلتی نمی‌توان با قطعیت گفت که شخصی مبتلا به این سندرم است، یک سری معیار تشخیصی برای سندرم مارفان وجود دارد. این معیارهای تشخیصی را می‌توانید در اینجا مطالعه کنید.

با توجه به این معیارها و ضوابط تشخیصی، فلپس معیارهای لازم تشخیصی برای سندرم مارفان را ندارد و نمی‌توان گفت که مبتلا به این سندرم است. البته در عین حال نمی‌توان با قطعیت گفت که فلپس، سندرم مارفان ندارد، چرا که ممکن است در آینده یکی از علایم شاخص بیماری مثل مشکل عدسی چشم یا اتساع ریشه آئورت را بروز دهد یا ممکن است در تست ژنتیکی، ژن FBN1 جهش‌یافته در او پیدا شود.

می‌توان گفت که با توجه به همین استدلال است که فلپس معاینه دوره‌ای می‌شود و وضعیت ریشه آئورتش مورد بررسی قرار می‌گیرد.

دوپینگ ژنتیکی: از سال ۲۰۰۱ کمسیون پزشکی کمیته بین‌الملی المپیک، متوجه امکان استفاده از علم ژنتیک به منظور دوپینگ شد و قوانینی از این لحاظ وضع کرد. آژانس ضد دوپینگ جهانی، دوپینگ ژنتیکی را اینگونه معرفی می‌کند: هر گونه استفاده غیردرمانی از سلول‌ها، ژن‌ها یا اجزای ژنتیکی یا روش‌های تغییر تظاهر ژن به منظور بهبود عملکرد ورزشکاران.

آیا در آینده شاهد استفاده از روش‌های ژنتیکی برای تربیت «ابر انسان‌ها» خواهیم بود؟!

اما مورد مایکل فلپس، فارغ از جنجال رسانه‌ای حول و حوش آن، یک درس جالب دیگر هم دارد: اهمیت معاینات پزشکی حتی در مورد ورزشکارانی که آنها را سالم و بدون نقص می‌پنداریم. چه کسی تصور می‌کرد که معاینات دوره‌ای حتی در مورد برترین ورزشکار تاریخ المپیک هم این اندازه مهم و حیاتی باشد؟!