۲۲ اسفند ۱۳۸۶
۱- امروز خبر جالبی در اینجا خواندم، که در وبلاگها و سایتهای
مختلف آیتی هم به آن اشاره شده بود:
خانم آدریانا تورس فلورس ۳۸ ساله روز سهشنبه به دادگاه رفت. در ماه دسامبر از
او به خاطر فروش سیدیهای موسیقی دزدی شکایت شده بود. دادگاه او را به خاطر تخطی
از شرایط وثیقهاش محکوم به حبس کرد.
او در سلول کوچکی در زندان دادگستری واشنگتن کانتی که تنها یک صندلی فلزی، دو
نیمکت و یک لامپ داشت، زندانی شد. اما در کمال تعجب او که در سلولی در طبقه چهارم
ساختمان زندانی شده بود، فراموش شد. به مدت ۴ روز او در شرایطی که چیزی برای خوردن
و نوشیدن نداشت و حتی دستشویی هم در سلولش نبود، در زندان به فراموشی سپرده
شد.
او در کف سلولش در حالی که کفشهایش را زیر سرش گذاشته بود، خوابید و حتی مجبور
شد ادرارش را بنوشد! با وجود اینکه او فریاد میکشید دو بر میز و صندلی میکوبید هیچ
کس به کمکش نیامد.
سرانجام صبح روزدوشنبه مأموری که او را به زندان انداخته بود، متوجه اشتباهش شد
و در زندان را باز کرد!
۲- اما سبک ایرانی کپیرایت شاید جالبتر باشد. این دو تصویر از دفترچه یک
مجموعه سیدی اسکن شدهاند:
شرکتی که ۱۰۰ هزار دلار نرمافزار بهروز را به بهای حدود ۱۵ دلار به کاربران
ایرانی «هدیه» کرده است، خواسته است که از سیدیهایش کپیبرداری نشود. توقع زیادی
است؟!!
این کپیرایت هم پارادوکسی شده برای ایرانی جماعت!
۲۱ اسفند ۱۳۸۶
بسیاری از مردم جهان از جمله ۲۸ میلیون شهروند امریکایی از میگرن رنج میبرند،
بیماریای که سردردهای ناتوانکننده و جانکاهی به مبتلایانش تحمیل میکند،
هزینههای اقتصادی زیادی بر بیمار و جامعه وارد میآورد و گاه سیر زندگی یک فرد را
تغییر میدهد.
نیویورک تایمز در اقدام جالبی مجله یا وبلاگ متفاوت درباره میگرن منتشر کرده است. در
این مجله میتوانید مقالاتی از اشخاص مختلفی که به نحوی با میگرن درگیر شدهاند،
بخوانید: یک خواننده راک، دو پزشک نورولوژیست، یک نویسنده و یک روزنامهنگار.
این مجله گالری جالبی هم دارد که در آن تصاویری در مورد
توهمات و اختلالات بینایی که افراد مختلف در هنگام حمله میگرن با آن مواجه میشند،
قرار داده شده است.
مطلب مرتبط:
میگرن و هنر
۲۱ اسفند ۱۳۸۶
از زمانی که نخستین بار در این وبلاگ در مورد
توییتر نوشتم،
زمان زیادی گذشته، اما من عملا در این مدت از توییتر استفاده چندانی نکردهام.
توییتر و کلونهای توییتر جزو سرویس میکروبلاگینگ ردهبندی میشوند. همانطور که
از نام «میکرو»«بلاگنیگ» برمیآید، با استفاده از از توییتر و سرویسهای مشابه هر
کاربر میتواند به صورت کوتاه و خلاصهشده و در قالب تعداد کارکتر محدود بنویسد و
در مورد احساسش در یک لحظه و یا کاری که در حال انجام دادن آن است، بنویسد.
بسیاری از اوقات نمیخواهیم برای نوشتن یک جمله، یک پست به وبلاگ اصلیمان ارسال
کنیم و درست در چنین مواقعی است که «توییتر» کردن به درد میخورد.
میتوان با استفاده از موبایل هم از سرویسهای میکروبلاگنیگ استفاده کرد. البته
در ایران چنین امکانی به جز یکی دو سرویس بومی و کلون توییتر وجود ندارد.
اما سرویس میکروبلاگینگی که من با این مقدمه طولانی میخواهم به معرفی آن
بپردازم به سبب رابط کاربری خوب و مهمتر از آن وجود امکانات چندرسانهای برتری
محسوسی بر دیگر سرویسها دارد.
با استفاده از Poodz
میتوان هم توییتر نوشتاری کرد و هم عکس و ویدئو و صدا ارسال کرد. از ما بهتران
میتوانند میتوانند از طریق MMS هم Poodz را بهروز
کنند.
پیش از این هم سرویسهای میگروبلاگنیگی داشتیم که میشد در آنها عکس فرستاد
ولی به جز «جایکو» سرویس میکروبلاگنیگ دیگری سراغ نداشتم که بشود ویدئو و صوت هم
فرستاد.
یکی از ویژگیهای خوب Poodz این است که میشود روی هر پست برچسب گذاشت، با
افزایش کاربران این سایت و زیاد شدن تعداد پستها، در آینده میتوان با استفاده از
همین برچسبها نوشتهها و عکسها و ویدئوها و فایلهای صوتی کاربران را درباره هر
موضع خاص پیدا کرد.
میتوان هنگام بهروز کردن Poodz مشخص کرد که پست جدید برای همه قابل مشاهده
باشد، خصوصی بماند و یا فقط برای دوستان قابل مشاهده باشد.
یکی از ویژگیهای جالب دیگر Poodz که خصوصیات «اجتماعی» این سرویس را افزایش
میدهد این است که هر کس میتواند یک گروه در آن درست کند و یا در گروههای دیگر
عضو شود. گروهها در Poodz، کانال یا Channel نام دارند.
Poodz خروجی فید هم دارد که با استفاده از آن میتوانید مطالب خودتان را در
وبلاگ اصلیتان هم نمایش دهید.
