یک پزشک

نیک کیارلی Nick Ciarelli یک دانشجوی جوان دوره کالج، امروز مجبور شد با بسته شدن وبلاگش موافقت او کند. او از ۱۳ سالگی در وبلاگ Think Secret درباره اپل و محصولاتش می‌نوشت و در این وبلاگ شایعاتی را که در مورد این شرکت می‌شنید، منتشر می‌کرد.

در ژانویه ۲۰۰۵، شرکت اپل از این وبلاگ‌نویس شکایت کرد تا او را
وادار کند منبع اطلاعاتی خود را در داخل این شرکت افشا کند. این حساسیت و شک به
خاطر این به وجود امده بود که وبلاگ Think Secret قبل از اعلام رسمی به بازار آمدن
محصولات، اخباری از آنها منتشر می‌کرد. مثلا دو هفته قبل از اینکه استیو جابز Mac
Mini و نرم‌افزار Life 05 را معرفی کند، کیارلی در وبلاگش درباره آنها نوشته بود.

امروز کیارلی برای حل شکایت شرکت اپل موافقت کرد که وبلاگش را
تعطیل کند، گرچه حاضر به افشای نام منبع اطلاعاتی‌اش نشد.

بی‌شک، قسمتی از هیجان و جار و جنجال پیرامون محصولات گاه دارای
عیب و نقص اپل در اینترنت و جامعه، مدیون همین وبلاگ‌هایی است که شایعات را دنبال
می‌کنند و مدت‌ها قبل از به بازار آمدن آنها، ذهن‌ها را کنجکاو و آماده می‌کنند.

واکنش وبلاگستان غربی، به بسته شدن این
وبلاگ بسیار قابل توجه است. همه این کار اپل را تقبیح کرده‌اند.
بسیار جالب است که از یک وبلاگ‌نویس بی‌ادعای جوان در برابر یکی از
بزرگ‌ترین شرکت‌های فناوری و اینترنت دنیا، اینگونه حمایت می‌شود.

منبع: Read/WriteWeb

مشهور شدن در دنیای وب، دشوار است و البته گاهی به صورت غیرمنتظره
به دست می‌آید. با نزدیک شدن به پایان سال ۲۰۰۷ و انتشار انواع «ترین»ها،
فوربس
مشاهیر دنیای اینترنت را در سال میلادی ۲۰۰۷ انتخاب و معرفی کرده است. نیمی از افرادی که در لیست ۲۵ نفره قبلی بودند، در لیست سال
۲۰۰۷، حضور ندارند.

وقتی لیست افراد انتخاب‌شده را مرور می‌کردم، متوجه شدم، این
انتخاب بسیار دقیق و فنی صورت گرفته است. خود فوربس توضیح داده که است که برای
انتخاب این افراد معیارهای تعریف‌شده و دقیقی داشته است.

نخست ۲۰۰ فرد که به واسطه اینترنت مشهور شده بودند، انتخاب
شدند. سپس با توجه به معیارهایی همچون page rank گوگل،
ترافیک سایت یا وبلاگ با توجه به آمار الکسا، لینک‌های داده شده با استناد به
تکنوراتی، میزان حضور آنها در رادیو و تلویزیون و نشریات دیگر و همچنین داشتن
ویدئوبلاگ و پادکست، از بین این ۲۰۰ نفر، ۲۵ نفر انتخاب شدند.

اگر اهل وب‌گردی حرفه‌ای باشید، تعداد زیادی از این ۲۵ نفر را
می‌شناسید یا دست‌کم نام سایت‌ها و وبلاگ‌های آنها را شنیده‌اید.

اما نکته جالب برای من قیلطر بودن وبلاگ‌ها یا سایت‌های ۸ نفر از این
ستارگان وب بود، که من  هر چه تلاش کردم نتوانستم علتی برای این کار بیابم.
بگذریم!

میزان توجه رسانه‌ها و نشریات به وبلاگستان و اینترنت اصلا قابل
مقایسه با دنیای غرب نیست، بنابراین وبلاگستان ایرانی نتوانسته اشخاص را به اندازه
وبلاگستان جهانی، متمایز و مشهور کند. به علاوه به خاطر ماهیت کاملا آماتور و
غیرانتفاعی وبلاگ‌نویسی در ایران، خود بلاگرها هم نمی‌توانند انرژی زیادی برای این
کار بگذارند.

من کمتر دیده‌ام که روزنامه و یا مجله‌ای با آسودگی و با
معیارهای درست به معرفی وبلاگ و یا یک چهره وبلاگی بپردازد و گفتگویی ترتیب دهد، در
معدود مواردی که به این کار مبادرت شده، می‌توان واهمه و محافظه‌کاری شاید به جای
نویسندگان را کاملا احساس کرد. از رابطه صدا و سیما با وبلاگستان ننویسم که اصلا
چنین چیزی وجود ندارد. آخرین باری که نام وبلاگ و یا یک اصطلاح وبلاگی از صدا و
سیما به گوش شما خورد، کی بود؟!

بعضی از مشهور‌شده‌های اینترنتی در لیست فوربس، اشتهار خود را
مدیون تلاش شبانه‌روزی و ذکاوت کم‌نظیر خود هستند، البته در مورد برخی هم شانس و
اقبال نقش به مراتب مهمتری داشته است.

۱- ماریو لوناندریا Mario Lavandeira: این وبلاگ‌نویس ۲۹ ساله با نام مستعار «پرز هیلتون» در وبلاگ perezhilton دات کام می‌نویسد. مشاهیر هالیوود از او واهمه دارند، چرا که با او شوخ‌طبعی گاه بی‌ادبانه خود و نوشتن شایعات ریز و درشت در مورد آنها، همه را دست می‌اندازد.

2- مایکل ارینگتون Michael Arrington: مایکل ارینگتون ۳۷ ساله، برای آی‌تی‌دوستان ایرانی چهره کاملا شناخته شده‌ای است. این وبلاگ‌نویس ۳۷ ساله صاحب وبلاگ مشهور TechCrunch است. نوشته‌های او به کرات از سوی رسانه‌های مختلف مورد استناد قرار می‌گیرد. او در وبلاگش در مورد سرویس‌های نوپای اینترنتی می‌نویسد و آنها را معرفی می‌کند. ارینگتون بی‌شک یکی از ستاره‌های «سیلیکون ولی» است.

3- مارک فرونفلدر Mark Frauenfelder: مارک فرونفلدر ۴۶ ساله، صاحب سایت جالب Boing Boing است. او این وبلاگ را در سال ۱۹۹۸ راه انداخت. هیچ کس تصور نمی‌کرد این وبلاگ که محتوای اصلی‌اش دادن لینک و نوشتن خلاصه اخبار جالب در زمینه‌های مختلف مانند سیاست، جامعه و فناوری است، اینقدر موفق شود. Boing Boing یکی از پرخواننده‌ترین وبلاگ‌های دنیاست و از نظر تعداد لینک‌های داده شده به آن، جزو وبلاگ‌های برتر است. به علاوه فرونفلدر مدیر مسئول مجله MAKE است و امسال کتابی به عنوان Rule The Web منتشر کرده است. فرونفلدر از پادکست و ویدئوکست هم برای انتشار محتوا استفاده می‌کند.

مشاهده ادامه مطلب »

نه حالم کاملا خوب است! داستان از این قرار است که جمعی از
دانشجویان دانشکده پزشکی آلبرتا که نام گروهشان را کلاس پزشکی ۲۰۱۰ گذاشته‌اند، با
هجو یکی از آهنگ‌های «جاستین تیمبرلیک»، یکی از انواع بی‌نظمی
ریتم قلب (آریتمی یا دیس‌ریتمی) را به صورت هنرمندانه و فراموش‌نشدنی توضیح
داده‌اند.
این ویدئو را می‌توانید در اینجا ببینید.

اگر سرعت اینترنت شما پایین است، می‌توانید صدای این شبه‌ترانه
را با رفتن یه این صفحه دانلود کنید و گوش کنید، گرچه
لطف ویدئو را ندارد! (۸۳۰ کیلوبایت)

آریتمی ونکه‌باخ Wenckebach، نام آریتمی مورد بحث است. به این آریتمی،
موبیتز نوع I یا بلوک درجه دوم تیپ ۱ هم گفته می‌شود.

در بلوک درجه دوم یک یا تعداد بیشتری از تکانه‌های عصبی از
دهلیز به بطن قلب نمی‌رسد. در نوع یک بلوک درجه دوم، فاصله PR
رفته‌رفته طولانی و طولانی‌تر می‌شود تا جایی که سرانجام یک تکانه به بطن نمی‌رسد.
محل بلوک در آریتمی ونکه‌باخ، گره دهیلیزی-بطنی است. در بلوک ونکه‌باخ گذاشتن پیس
به ندرت اندیکاسیون دارد. این بلوک غالبا در هنگام خواب و افزایش تون واگ رخ
می‌دهد.

کاشف این آریتمی آقای کارل فردریک ونکه‌باخ بود، این پزشک داخلی
اطریشی در آلمان زاده شد. (۱۸۶۴- ۱۹۴۰) ، او در سال ۱۸۹۹ این نوع آریتمی را توصیف
کرد.

اما، دکتر ونکه‌باخ که نامش به واسطه کشف این نوع آریتمی در
تاریخ پزشکی جاودانه شده است، در لنست به نکته مهمی اشاره کرد:
«شهرتم را مدیون استفاده از داروی دیژیتال در دوزهایی می‌دانم که متون پزشکی آن را
خطرناک و نامناسب می‌دانند.»

جالب است که اگر الان گوگل را برای بلوک ونکه‌باخ جستجو کنید،
این ویدئو در صدر نتایج جستجو به شما پیشنهاد می‌شود!