یک پزشک

بله ، آقا! سرعت بیشتر ، پیشرفت بیشتر و این حرف‌ها! کمی
هم باید به بعضی‌ها حق داد.
راستش ، رکورد بازدیدکننده وبلاگ من از خدا که پنهان نیست از شما
چرا پنهان باشد ، ۱۲۶۴ بازدیدکننده در روز است. (البته با وب‌استت)
امروز بعد از مدت‌ها آمدم آمار بازدیدکنندگان
سایت پرشین مدلاگز را بررسی کردم ،
فکر کردم دارم اشتباه می‌کنم ، ولی حقیقت داشت! : رکورد بازدید
۱۷۵۸ نفر ، دیروز ۱۳۲۹
نفر بازدید داشته و امروز هم به امید خدا همین تعداد بازدیدکننده خواهد داشت.

اما واقعیت چه بود؟ آیا این سایت به ناگاه توسط جمع کثیری از
همکاران محترم مورد استقبال قرار گرفته ، آیا چند وبلاگ معروف همزمان به آن لینک
داده‌اند؟

نه ، موضوع برمی‌گردد به سلایق اینترنتی ایرانی‌جماعت و البته
از آن مهم‌تر ناآشنایی اکثریت قریب به اتفاق آنها با تکنیک‌های ساده جستجو در
اینترنت:
 

قصد بحث اخلاقی و جامعه‌شناسی و مشابه آنها را ندارم ، موضوع را
فقط از این لحاظ بررسی می‌کنم که چرا کاربران اینترنت ایران ، توانایی جستجوی ساده
ندارند. به عبارتی آنها برای جستجوی یک چیز ، فقط بلدند چند کلمه کلیدی انتخاب کنند
و بعد به صورت کاملا تصادفی روی لینک‌هایی که گوگل می‌دهد ، از بالا تا پایین کلیک
کنند.
به این ترتیب آنها برای پیدا کردن یک فایل کذایی ، بارها به بی‌راهه رفته‌اند و به
در و دیوارخورده‌اند و عاقبت به سایتی مراجعه کرده‌اند که فقط حاوی چند نقد
اخلاقی درباره آن قضیه بوده.

همینجا داخل پرانتز بگویم که قضیه آنقدر مهم شده که
حتی روزنامه و رسانه‌های مهمی مانند رویترز ، گاردین
، آسوشیتدپرس و فرانس‌پرس هم درباره آن نوشته‌اند! 

حالا فکر نکنید عدم توفیق کاربران ایرانی در جستجو مهارت‌های
اولیه اینترنتی فقط منحصر به این قضیه می‌شود. نخیر! من بسیاری از تحصیل‌کرد‌ه‌ها را
هم می‌شناسم که به اندازه دانش‌آموز ابتدایی معمولی از اینترنت سر درنمی‌آورند.
مثلا اینترنت و گوگل را یکی می‌دانند.

چندی پیش خبری منتشر شده بود که ایران
اینترنتی‌ترین کشور خاورمیانه است ، باز هم خبر دیگری منتشر شده بود که زبان
فارسی یکی از ۱۰ زبان معمول و پرکاربرد در وب است. راستش
بازی با اعداد آسان است ولی در زمینه این دو خبر باید به دو سؤال اکتفا می‌کنم:
- ۷/۵ کاربر ایرانی اینترنت چه مهارت‌های پایه‌ای دارند؟ چه
منابع فارسی‌ای برای آنها مهیا کرده‌ایم؟
- این تعداد کاربران ، چگونه دسترسی‌ای به اینترنت دارند؟

وقتی یک آدم البته سابقا مهم ، در زمینه فن‌آوری اطلاعات نداند
و ندادند که نداند ، video sharing چیست (
+ و
+ ) ، دیگر حرجی بر دیگران نیست.

بگذریم ، let it be and take it easy!

یکی از مقاله‌های شماره اخیر مجله پزشکی انگلستان BMJ ، سر و صدای زیادی به پا کرده است ، موضوع این مقاله شاید تازه نباشد و
اگر خواننده وبلاگ من بوده باشید ، قبلا به مطالبی در این مورد برخورده‌اید.

فید ریدر خودم را که چک کردم ، دیدم هم سایت‌های معتبر آی‌تی و هم سایت‌های پزشکی
بارها در مورد این تحقیق نوشته‌اند :
Boing Boing ، WebProNews، InformationWeek ، Lifehacker از جمله سایت‌های آی‌تی
بودند که به این مقاله استناد کرده بودند.

در این مقاله که می‌توانید نسخه PDF آن را از

اینجا دانلود کنید ، نویسندگان مقاله به شیوه جالبی ، موضوع
جستجوی پزشکی در اینترنت به وسیله پزشکان را دست مایه یک تحقیق اینترنتی قرار
داده‌اند. هدف آنها از این کار این بود که تعیین کنند ، با جستجوی نشانه‌ها و علایم
یک بیماری ، گوگل چه میزان می‌تواند پزشک را به تشخیص درست بیماری برساند.
روش آنها برای این کار این بود که کیس‌ها یا همان موارد بیماری را که در مجله پزشکی
BMJ در طول سال ۲۰۰۶ منتشر شده بود ، انتخاب کردند و
علایم و نشانه‌های بیماری را در گوگل جستجو کردند. آنها ۲۵ کیس را به این منظور
انتخاب کردند.
در نهایت آنها دریافتند که گوگل در ۵۸ موارد ، می‌تواند تشخیص کاملا درست بدهد. (
فاصله اطمینان ۹۵ درصد ، ۳۸ تا ۷۷ درصد)
آنها در نهایت نتیجه گرفته‌اند که با توجه به اینکه دسترسی به اینترنت در
کلینیک‌های سرپایی و بخش‌های بیمارستان‌ها افزایش یافته است ، اینترنت رفته‌رفته به
یک منبع خوب برای پزشکان مبدل گشته است و استفاده از اینترنت می‌تواند به پزشکان در
رسیدن به تشخیص‌های درست کمک کند.

قبلا هم در BMJ مقاله جالبی چاپ شده بود که در آن
داستان جالبی از قول یک پزشک زن نقل شده بود ، وی توانسته بود یک سندرم بسیار نادر
را به نام IPEX را با استفاده از گوگل تشخیص دهد و با این کار همکاران و حتی یکی از
اساتید برجسته را شگفت‌زده کند ، وی برای این کار تنها علایم بیماری را وارد گوگل
کرد و به تشخیص درست رسید.

جالب اینجاست که بیماران هم از اینترنت برای مقاصد پزشکی استفاده‌های بسیار
جالبی کرده‌اند. یک ماجرای جالب دیگر هم در این مورد در مقاله
BMJ نقل شده است:
پسر ۱۶ ساله‌ای به ورزش واترپلو می‌پرداخت ، وی دچار علایم بیماری‌ای شد که پزشکان
بعد از ارزیابی پسر، بیماری را ترومبوز ورید ساب کلاوین تشخیص دادند ، یکی از
پزشکان به پدر بیمار گفت که در مورد پسر وی ، ترومبوز علت خاصی نداشته ، در همان
هنگام پدر بیمار گفت :"ولی وی سندرم Paget-von Schrötter دارد."!!
اما پدر دختر چگونه به این تشخصی رسیده بود. او علایم بیماری را در گوگل جستجو کرده
بود. حتی پدر بیمار در مورد آسیب‌شناسی این بیماری توضیح داد و گفت که چگونه
هایپرتروفی ( افزایش حجم عضلات به دنبال فعالبت مداوم و شدید)  عضلات گردن
می‌تواند باعث فشرده شدن دینامیک وریدهای آگزیلاری در ورودی گردن و در نهایت
ترومبوز شود. وی همچنین در مورد درمان درست بیماری توضیح داد.

یک وبلاگ‌نویس دیگر هم خاطره جالبی از گوگل دارد ، وی مدتی
مشکل صدا و همچنین مشکلی در دستش داشت ، به طوری که نمی توانست روی کاغذ طراحی کند.
چند پزشک نتوانستند در این باره به وی کمک کنند. تا اینکه وی علایم برجسته
بیماری‌اش را به دو کلیدواژه Dystonia و
voice جستجو کرد و گوگل بیماری‌اش را spasmodic
dysphonia تشخیص داد ، همین وبلاگ‌نویس با استفاده از گوگل نورولوژیستی را که در
زمینه همین بیماری متبحر بود پیدا کرد ، بعد از ویزیت این پزشک تأیید کرد که دکتر
گوگل درست تشخیص داده است.

همه اینها می‌تواند به ما بفهماند که چقدر جستجو به وسیله گوگل برای رسیدن به
تشخیص درست ، می‌تواند مفید باشد.

البته جستجو در گوگل برای رسیدن به تشخیص بیماری‌ها ، تنها در صورتی که
امکانپذیر است که بیمار یا پزشک علایم برجسته بیماری را تشخیص داده باشد ، از
ترم‌های درست استفاده کند و با چگونگی جستجوی صحیح آشنا باشد.

نیاز به نوشتن نیست که در کشورمان هم پزشکان هم از بیماران هر کدام به
دلایلی خاص اینترنت را جدی نمی‌گیرند که نوشتن در مورد آنها زیاد خوشایند نیست.

در مورد این تحقیق این فایل PDF را هم که جزئیات
پژوهش را نشان می‌دهد ، دانلود کنید

همین الان مطلب جالبی را در سایت ویندوز بتا دیدم:

"وقتی موتور جستجوی گوگل را روی کامپیوتر خود فارسی
تنظیم کرده باشید و داخل آن عبارتی را تایپ کنید که گوگل نمونه ای از آن روی وب
(web) نیابد پیغامی بدین شرح برای شما به نمایش می گذارد:

"حاجی، جون داداش جست و جوی شما برای - "عبارت مورد جستجو قرار گرفته" – بی نتیجه
بود."

باور نمی‌کنید ، با کلیک روی اینجا تست
کنید.